2 Jun 2015

Immejurkie's Opvolgster

Vroeger snapte ik niet dat mensen die een andere taal spraken, elkaar verstonden. Ik vond dat zo gek. Ze deden vast net alsof, zo ingewikkeld praten met zo’n gekke tongval. Ik weet ineens wat ik dan ook dacht: "in hun hoofd denken ze gewoon in het Nederlands, dat kan niet anders." Ik wou dat ook kunnen, zo’n geheimtaal spreken. Dat is een beetje gelukt met een paar talen. Als je ze eenmaal een beetje spreekt, ben je vergeten hoe het was toen je ze nog niet sprak. En dan vind je het normaal om die gekke taal te spreken.

Als iemand anders iets kan, wat dan ook, dan vind ik dat meestal helemaal niet gewoon. HOE kunnen ze dat nou kunnen? Ik kan iemand’s vaardigheden echt bewonderen. Je weet dat niemand zomaar een stapeltje knappigheden heeft meegekregen bij zijn geboorte. Dat niemand zich in 1 dag tot professioneel schilder, patissier, vertaler, docent, moeder heeft ontwikkeld. En dat niemand dat zonder ongelofelijk hard vallen en dapper opstaan heeft gedaan. Daarom wil bijna niemand met iemand anders’ succes of teleurstelling ruilen, omdat je geen zin hebt in dat voortraject van vallen en opstaan. Nog afgezien van wat er daarna komt.  

Als je zelf iets kunt, vind je dat meestal wel gewoon. Dan vergeet je je voortraject van 20.000 uur copywriting of 400 preken of 6000 babyflesjes of 10.000 sokken opvouwen of 5000 avonden in zaaltjes staan voordat je voor de koning mag zingen of 100.000 kinderprikjes geven voordat je tropenarts bent. Ook die 100 immejurkies, hoe snel ze ook tevoorschijn kwamen, je kunt ze pas schrijven als alles al is gebeurd.

13 May 2015

Immejurkie’s Vaarwel

Daar gaat ze! Immejurkie maakt plaats. Honderd jurkies mochten aan de online waslijn wapperen. Daar blijven ze ook wapperen. Je kunt ze gewoon blijven lezen. Totdat het boekje klaar is. Okay, boekje is er nog niet, eigenlijk nog lang niet, maar dat ligt niet aan de Immejurkies.

Immejurkie is per ongeluk ontstaan, toen een oerhollandse aannemer van tegen de 70 tegen me zei dat ik best een lekker wijf was. Ik liep toen immejurkie. De 99 zusjes van Immejurkie en die Lekker Wijf Immejurkie zorgden samen voor een vast lezerspubliek van 1000 mensen. Alleen via fb. Af en toe stel ik me een zaal met 1000 mensen voor en dan denk ik: ik lijk wel gek dat ik dat allemaal op durf te schrijven want die 1000 vaste lezers plus die 1000 tussendoorlezers LEZEN dat allemaal en WETEN dat nu allemaal.

MoederJurkie bleek nummer 100 te zijn. Toeval. Honderden en honderden mensen lazen deze droevige Immejurkie. Omdat ze echt is. Net als alle andere Immejurkies.

Ik weet niet wat er na de Immejurkies komt, ik laat me verrassen. Alle Immejurkies kwamen ook zomaar uit de toetsen zetten, bijna allemaal waren ze netjes binnen driekwartier klaar en bijna allemaal waren het verrassinkjes, ook voor mij.

Dank jullie wel voor het lezen, herlezen en delen van de Immejurkies. Ik hoop dat de duizenden pageviews gelijk staan aan duizenden glimlachen.

Mariette

9 May 2015

MoederJurkie


Van alle jurkies in je leven, is er 1 de mooiste en de droevigste. Je moederjurkie. Zelfs als je je kind voor altijd moet loslaten. Dat doe je ook helemaal niet, dat loslaten. Je dacht toch zeker niet dat we haar 16 jaar geleden op 11 mei echt hebben los gelaten? Je dacht toch niet, dat dat kan? Als je kind sterft, laat je haar juist niet los. Je hart breekt, je leven breekt en je moederjurkie wappert troosteloos om je heen. Loslaten? Loslaten hoeft niet. Overdragen wel. En op een dag begrijp je: het gaat niet om ons verdriet, het gaat om haar leven, het gaat om haar. Voor haar geen moederjurkie. Jij hebt nog wel een moederjurkie. Je mag het niet laten verpieteren. Da’s niet goed. Ook al mis je 1 van je 4 kinderen, je moet voor je moederjurkie zorgen. In de was d’r mee, strijken, knoopjes aannaaien, lekker fris. Zo hebben al je kinderen, ook het dochtertje dat je hebt overgedragen, een moeder met een mooi moederjurkie.

8 May 2015

GastJurkie

Deze ImmeJurkie is door een gastschrijver geschreven.

Kwam zomaar binnengewapperd.

Jurkie. Een vrolijk, alledaags woord met een vriendelijke klank. Meestal zijn ze zelf ook vrolijk, in ieder geval niet gemeen of achterop-nrc-azijnerig.

Immejurkie zou wat mij betreft een variant mogen hebben, bijvoorbeeld Immesas of Immehum, Immezelf want Immejurkie impliceert op voorhand dat ’t allemaal om een jurk gaat. Vandaag was ik behoorlijk Immezelf. En zeker niet Immehum. Soms word je toch een beetje moe van het altijd maar positief willen zijn en vooral ook moeten zijn. Anders schijn je ’t niet te redden. Daar draait ’t om. Ik draai ’t liever om. Waarom niet gewoon Immezelf zijn terwijl anderen lekker doorleven met hun eigen leven. Laat mij maar dobberen. Ik red me wel. En wat als ik me niet red? Don’t worry, er zijn altijd vrienden die willen luisteren naar je of je verdriet willen delen. Alleen daarna, ja daarna…. Dan moet je er zelf weer mee dealen. Een Dealjurkie. Zou dat iets zijn. Die trek je aan en de ballast valt van je af. Problem solved. Je geeft ’t gewoon aan iemand anders die zich wel kan redden, denk je. Ik heb liever een oprecht Deeljurkie, toch weer een jurkie. Zo een dat met wie je dat wilt, je verdriet kunt delen, maar dat ’t dan weer niet met iemand anders word gedeeld. Dat je dat weet. Daar word ik dan weer vrolijk van.

Dank je wel, gastschrijver.

8 Feb 2015

KoudeKermisKunst


De Rijksoverheid doet aan subsidie voor vanalles en nog wat. Stel je bent beeldend kunstenaar en je hebt iets gemaakt. Dat kostte giga veel tijd, het moest steeds overnieuw, dus je kon niet ook nog ergens geld gaan verdienen met iets anders dan kunst. Dan kun je subsidie krijgen. Van die subsidie leef je en maak je kunst.
Potdorie - nou koopt niemand het. Zit je dan. Op een dag dient zich een koper aan. Die heeft geen geld om kunst te kopen, maar wil dat wel. Jouw kunst, die jij met subsidie hebt gemaakt. De koper is hebberig en denkt: weet je wat, ik ga een renteloze lening afsluiten bij de Rijksoverheid om die met rijkssubsidie gemaakte kunst te kopen. Koper profiteert van de Kunstkoopregeling, tot een verrukkelijk maximum van EUR 7.000. Er zijn een paar voorwaarden, waarvan wat mij betreft de opmerkelijkste is dat de kunstenaar van na 1945 moet zijn en nog moet leven. Oja en je kunstwerk moet niet al een keer eerder verkocht zijn. Vette kans. Je moet ook geen goedkoop spul leveren, want iets van onder de EUR 450 komt niet in aanmerking voor de Kunstkoopregeling. Lees de volgende zin goed en denk er even rustig over na. Met subsidie van de rijksoverheid koop je kunst die is gemaakt met subsidie van de rijksoverheid.
Sta ik mooi voor gek met m’n columns waar ik een pietepeuterig eurootje voor vraag en dat nog rethorisch ook. Ik maak het even nog wat erger: de komende 4 jaar krijgen de Podiumkunsten EUR 116 miljoen. Wil je in ons eigen Huizen een paar euro’s van de jaarlijkse ruim EUR 1 miljoen cultuursubsidies ontvangen, dan moet je OF in de bieb werken, OF meedoen aan de KunstPickNick (never heard of) OF bijvoorbeeld in de bios aan de slag.
Nergens zie je staan: x euro voor grensoverschrijdende, nimmeraflatende, waargebeurde dan wel waarverzonnen columns. Toepassen van taal is kunst, maar ik zoek nu dus het vakje “Columns Subsidie”. Is er niet.
Ik zit gratis kunst te leveren. Mij best, columns schrijven deed ik tot nog toe niet om of voor het geld. En dan: l’art pour l’art, dat kan extra goed voelen, of noest, of bar of oer. Dat doet het ook wel, maar als ik die subsidiebedragen zie, voelt dat Immejurkies of Je Bent Nog Zo Jongs tikken toch een piepklein beetje als KoudeKermisKunst.

28 Jan 2015

Handen

Deze column was ik vergeten - is al 6 jaar oud. Vandaag kwam ze weer opduiken, na een gesprek over Handen en over hoeveel je eigenlijk van je eigen handen, of die van je kind of je partner, houdt.

Handen. De meesten van ons hebben er twee. Tien vingers. En wat houden we van ze. Wat zien we ze vaak. Ze vertellen veel, je handen. Je hebt duidelijke handen, van die beetje vierkante, stevige handen. Ik ben dol op duidelijke handen. Je hebt washanden, beetje ruw, beetje droef soms. Je hebt deftige handen, beetje bleek en dan met een paar gouden ringen met iets van parelmoer.

Wist je dat er dus ook nog eens een fantastische, maar nog weinig bekende link is tussen je hersenen en je handen? Eentje die je niet maar zo bedenkt. Denk Pontius Pilatus. Denk doopritueel. Heb je ‘m al? Vooral voor twijfelende ondernemers van het grootste belang. Helemaal als je op een kruispunt in je onderneming staat, of als je nog moet starten. Stel je moet beslissen of je wel of niet naar bijvoorbeeld het ultieme, bovendien gratis, Marketing & Communicatie Congres van het jaar gaat. Maar je moet ook die bijna-opdracht nog binnenfietsen. En nog een column schrijven. En de Avondvierdaagse nog meelopen met je grut, ja de 10 km keer 4. Dan moet je kiezen.

University of Michigan zegt: beslis, was je handen en ‘move on’  Ze hebben het wetenschappelijk onderzocht. Stond eind mei in het toonaangevende tijdschrift Science. Mensen die een lastig besluit nemen en daarna meteen hun handen wassen, zijn veel tevredener over hun besluit, dan mensen die hun handen niet meteen wassen.

Het voorbeeld dat de wetenschappers gaven, was dit: je staat voor het vreselijke dilemma: weekend Rome of weekend Parijs. Je bedenkt de voor- en nadelen van beide snoepreisjes. Je kiest Parijs, want Parijs is zoveel leuker, cultureler, goedkoper, dichterbij. Whatever. En Rome is verder weg, hotel te duur, Italianen te macho, bedenk nog maar wat negatieve dingen. Parijs dus. Mensen die na die keuze niet meteen hun handen wassen, blijven in  hun hoofd die keuze voor Parijs verdedigen. Ze blijven langer malen. Mensen die hun handen wel meteen wassen, slaan dat getob over en zijn gewoon blij met Parijs. ‘They move on’ zal ik maar zeggen. Met het wassen van je handen, was je je negatieve overwegingen bij je Parijs vs Rome besluit weg. En je gaat zonder twijfel naar Parijs. Het gaat echt om het wassen met water en zeep. Het gaat niet om de afleiding door de activiteit ‘handen wassen’. Met water en zeep reinig je je geest van getob.

Ik heb de hele week voorafgaand aan deze column om de haverklap na een besluit, zoals dat Marketing & Communicatie dingetje waar ik dus niet heen ging, mijn handen gewassen. Heb geen seconde meer getwijfeld en heb die opdracht gescoord. Het werkt gewoon. Misschien wordt het een soort omgekeerd Pavlov-effect, maakt niet uit. Misschien is mijn brein nu geconditioneerd: twijfel – besluit – handen wassen – gaan met die handel – tevreden. Aan de andere kant: valt een 44-jaar oud brein nog te conditioneren? Vast niet. Maar dat brein valt nog prima te sturen. Daarom geloof ik in handen wassen. Elke dag komt er een besluit op je pad. Doorhakken die knoop, handen wassen en vooruit maar weer.

27 Jan 2015

Apple en het Ikea-effect

Bij een iPhone denk je dat je ultiem gebruiksgemak koopt. Intuitief, jaja. Beautiful, klopt. Amazing. Dat ook wel ja. Vooral als je een nieuwe koopt en moet upgraden van je 4 naar je 5 en je kind jouw 4 krijgt en dus alles van zijn 1 of 2 moet overtassen naar die 4 waar jij eerst alles van hebt moeten backuppen en overzetten en synchroniseren en waaaar is mijn password en oohnee simkaartje op maat knippen en oja klopt alles nog met m’n iPad want ik ga van een 3 naar een Air. En alles moet met kabeltjes via je laptop. Itunes, synchronisaties, reservekopieen, ander kabeltje, checken checken oops weer terug foto’s niet gelukt. Dat is dus helemaal niet intuitief. Het kost ons gemiddeld 2 uur per overzetrondje en dan zijn wij vrij handig met ICT en kabeltjes. Ik heb het er nu even niet over welke hindernisbaan je aflegt, als het frontje van je iphone kapoerewitz is.

Gebruiksvriendelijk? Ammeneus.

Ik weet nu waarom we toch EUR 600 voor zo’n iPhone neertellen. Het komt door het Ikea-effect, maar dan in ’t kwadraat. Komt-ie:
Het Ikea-effect is een marketing concept dat vast door mannen is bedacht*. Bij Ikea koop je iets dat je zelf in elkaar moet zetten, dat is namelijk goedkoper. Het neemt ook veel makkelijker mee he, 6 verschillende dozen tussen de 3 en de 30 kilo. Thuis ga je lekker uitpakken, mikt die kubieke meter karton in de schuur gaat er eens rustig voor zitten. Paar uur verder staat je badkamermeubeltje behoorlijk symmetrisch en behoorlijk stabiel in je badkamer. Zo, dat heb je toch maar weer voor elkaar. ’t Was even een gedoe, maar dan heb je ook wat. Als je dat meubeltje kant en klaar had gekocht, was je veel minder tevreden geweest. Dat is dus het Ikea-effect: als je mensen moeite laat doen om iets te krijgen, zijn ze er veel gelukkiger mee. Vette kans, dat je je eigenhandig in elkaar gezette beetje scheve badmeubeltje mooier vindt dan die kant en klare. Hoort ook bij het Ikea-effect. Bij Apple zit dat dus in startklaar maken van je nieuwe iPhone.

Maar het is nog erger: je eigen iPhone is ook de mooiste. Bewijs:

Je eigen iPhone is ook de mooiste. Heb je apps op je iPhone? Tuurlijk – is the pope catholic? En je eigen apps zijn handiger dan die van iemand anders, net als je eigen app-indeling op je scherm. Ikzelf heb bijvoorbeeld alle apps geordend in vakjes die ik dan Travel of Navigation of Japanese noem (dat laatste is opschepperij, geef ik toe). Maar ik heb wel echt een vakje Copywriting. Dus die van mij is echt veel mooier dan die van jou. Omdat ik zelf die vakjes heb zitten maken en je wilt niet weten hoe lang ik daar over heb gedaan. Dat heet vanaf nu het App-Effect. Dan ben je dat synchroniseren en die afspraak bij de Genius Desk in de Apple Store allang weer vergeten.
ps binnenkort ga ik eens analyseren wat je kunt zeggen over iemands persoonlijkheid, door alleen naar de indeling van zijn of haar apps te kijken.

*Moeders kennen het Ikea-effect al sinds moeders bestaan. Zij moeten namelijk giga hard werken om hun kind op de wereld te mogen zetten. En ik spreek uit 4x ervaring. Daarom houden moeders eeuwig van hun kind, alleen al vanwege die moeite. En daarom vinden ze hun eigen kind veel en veel aantrekkelijker dan dat van een ander. Dat weet ik nog van toen ik onze eigen kinderen van het kinderdagverblijf haalde. Die van ons waren verrukkelijk, ik vond het voor andere moeders bijna sneu dat ze met zo’n doorsnee-kind naar huis moesten. Inmiddels vind ik alle babies leuk, trouwens. Dus moeders herstellen ook weer van dat Ikea-effect, maar het kan maar zo weer de kop opsteken.

24 Jan 2015

Ikea is onze oermoeder

Waarom besteden we teveel tijd en geld aan de Ikea? Lekker goedkoop? Hip? Gezellig?

Nee, het zit zo. Ik denk dat Ikea een nieuw soort hoeksteen van de samenleving is, een soort oermoeder. Doe je ogen dicht en denk aan een Ikea Catalogus of een Hej of een fb advertentie. Toe maar, even je ogen dicht.

Wat was het eerste, waar je aan dacht?
Tadadadaaaa: Opbergers, ruimte, hoe hou je het netjes, klein huis/veel ruimte, efficiency, handige ladeverdelers, slimme oplossingen.
Heb ik gelijk?

Kijk, als je naar de Blokker gaat, geef je gewoon toe dat je iets huishoudelijks zoekt. Blokker heeft geen hippe pretenties, hoeft ook niet, je komt er alleen maar voor je nieuwe dweil of waterkoker. Ikea doet wel hip, veel te dichtbij-hip. Je moet het gezellig hebben. Dat hoeft bij de Blokker niet. Bij Ikea moet je met je hippe oma een taart bakken. Je moet met je/een kind een boek lezen en op de bank hangen. Zonder rommel, Geen zwervende sokken of uitgetrapte schoenen, kijk maar eens goed naar de plaatjes. Ikea geeft je maar 1 boodschap: opruimen. Waar doet je dat aan denken? Precies. Ikea is onze oermoeder.

13 Jan 2015

Immedressy’s Medical Dress Code


We’ve all been there. But you never read about it. The dress code for a medical appointment.

There you are, a little nervously toying with the appointment card, thinking one thing only: what to wear? And, more importantly: what will you not be wearing during examinations. I’ll walk you through the key points.

First up – The women-only examination which involves legs up in the stirrups. In this case, you're better off with a skirt or something long, so that you can at least try to stay a little bit covered whilst hanging there I know someone who actually asked if she could leave her socks on.

And, while we’re at it: labour, delivery, childbirth. Hours shopping for that special outfit, quick and easy openings for breastfeeding, matches everything. Hahahaha. Need I say more?

Physiotherapist. Above all, wear something easy, advises the leaflet. In a subtle sort of warning. Which usually means that you’ll be expected to lie for half an hour on the treatment table in almost nothing but your birthday suit. On your stomach and with your face through that hole. All the while conducting animated conversations about your muscle tone and those exercises that you’re most definitely going to do from now on, honest. I’m sure you’ve checked your underwear before the appointment.

Dentist. Make sure that there’s no ‘debris’ stuck in your teeth. That way you needn’t endure the critical glances from the assistant as she silently awaits her next command from the dentist. Cleavage makes no sense, because they’ll only cover it up with that unsightly green patch. Makeup is another consideration: you’ll need to look good close up. And, the devil is in the detail. That’s not a hair on your chin, is it?

Specialist. Check if a physical examination is on the cards. "You may get undressed now…you can leave your socks on." You need to be prepared for this. The doctor too for that matter, but that's another story. But physical examination or not, you still need to know what to wear. Should you present yourself as a business-like ImmeDressy that’s got everything under control? Casually groomed, as if totally at ease in the waiting room? And, I haven’t even got to the ‘jacket on or off’ decision yet. Makeup is a factor at the specialist too. No make-up looks so bare and pasty. Too much is no good either. And a specialist is just as likely to scrutinise your clothes, personal hygiene, teeth, and everything else. So, it’s perfectly logical that you’ll sometimes spend more time thinking about what to wear, than figuring out where that appointment card is again, or even what to ask once you get there.

I once visited the dental surgeon 3 to 4 times a week in terrible pain. Even the triple diclofenac and the something with 'pam' at the end of it didn’t help. I wanted to make sure that when I entered the treatment room, he immediately knew who I was. So each time I wore the same striking blue cardigan. So that he would think: oh that's that woman with the terrible pain. The one who won’t be fobbed off if I tell her it will clear up all by itself, and here’s some paracetamol. This also worked well with the nurse. After just 2 or 3 visits in that same blue cardigan, she instantly knew who I was.

Rheumatologist. Although I don’t suffer from arthritis, I still had reason to visit one once. You have to stand on a glass plate where they start to measure everything. Had I known in advance, I’d have worn jeans. For under that glass lurks a mirror. It was summer, and I was wearing a skirt. Nice.

Lastly, if you’re going for test results, don’t wear your favourite clothes, because you’ll likely never want to wear them again. These days, I always recommend wearing the same ImmeDressy for each and every medical visit. This allows more time for locating that appointment card AND there’s a greater chance that the doctor / nurse / therapist will instantly know who you are.

I have the distinct feeling that this just might be the first EVER article on patient dress code.

This column was translated by Lesley Gunn - whom I have never met, but will soon. We'll be meeting over buckets of water and the odd glass of wine, while I feed her dog huge amounts of chocolate.

31 Dec 2014

Immejurkie Flasht Back

Onbegrijpelijk.
Dacht dat we duurzaam waren. Nou, mooi niet dus. Weet je hoevaak DuurzaamJurkie is gelezen? 1 x en dat ben ik dan waarschijnlijk zelf. Of het is een foutje van google, kan ook. De andere duizenden en duizenden views gingen vooral naar politieke jurkies of andere jurkies die iets stelligs beweren. LintjesIn staat nog op nummer 4, die over de Toga in de kerk op nummer 3, de uitleg van de Mooizeggers op nummer 2 en de Mooizeggers zelf op 1.

Topo vind ik altijd leuk om te oefenen met google analytics: 30 landen! Meest recente toevoegingen aan het landenlijstje: Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk. En Argentinie...kennen we daar iemand?

Dan jullie technologie. Mobile Devices natuurlijk: ongeveer 60% van de lezers. Looking good! Ruim een derde zit al dan niet met het lettertype op de grootste stand op een iphone te lezen. Don’t blame me als je straks een bril nodig hebt. Ik ken namelijk iemand en die heeft ook een bril, nou, da’s niet best. Iets minder dan een derde zit op een ipad door de jurkies te swipen, goed zo. De rest zit op een samsung. En daar de rest weer van zit op een blackberry. Of een Sony. Zie ook een Nokia voorbij komen. Cool.

Sinds 1 januari 2014 is het aantal bezoekers met 100% gestegen, wat niet zo gek is want toen is immejurkie gestart. Ik ga niet uitrekenen hoeveel uur ik jullie van je werk of in’t geval van een dokter die ik ken, van z’n poli-spreekuur heb afgehouden. Paar politici heb ik een social media deficiency aangepraat, heb mensen de kans gegeven om elke vrijdag iets op een site te pleuren, heb zorgregisseurs hier en daar over de kling gejaagd en heb alle moeders opgeroepen zich als au-pair van hun eigen gezin aan te melden. Dan hoef je nl nog maar 20 uur per week voor het gezin actief te zijn EN daar krijg je dan geld voor. Briljant land leven we toch.

Eind november kreeg Immejurkie gezelschap van Je Bent Nog Zo Jong, stevige concurrentie, kan ik je vertellen. Je Bent Nog Zo Jong heeft ook een eigen fb, waarvan iemand aan de keukentafel dit zei: “Heet die pagina op fb echt Je Bent Nog Zo Jong??? Oh, ik dacht dat het over jou ging?”.

 Ik heb totalemento geen idee wat ik in 2015 ga schrijven, maar dat wist ik aan het begin van deze flash back immejurkie ook niet. Ik ben vooral blij dat jullie de jurkies en de Je Bent Nog Zo Jong’s graag lezen. Volgens m’n statistiekjes neemt het aantal nieuwe visitors toe, die dan voor het grootste deel upgraden naar returning visitor. Daar doe ik het voor, lezers blij maken of op een wereldidee brengen. Hoe klein ook.

Dank jullie wel voor het lezen, delen, reageren.

Mariette

19 Dec 2014

Ik ben geen tekstschrijver

Oef – hoe vaak ik dat wel niet heb gezegd: ik ben eigenlijk geen tekstschrijver, tekst is maar het sluitstuk, ik help opdrachtgevers bij hun strategische huppeldepup positionering, ik ben meer een adviseur, dan een tekstschrijver.
Jaaaa goedemiddag mevrouw Ik-Ben-Veel-Meer, ooit van Napoleon gehoord? Die deed dat ook, zeggen dat-ie vanalles was wat-ie niet was of waar hij in ieder geval niet voor betaald kreeg.
Gek toch dat iedereen dat Napoleon-ding doet. Zeggen dat hij of zij eigenlijk veel meer is dan, dan, ja dan waar hij of zij voor betaald krijgt.
Voor moeders geldt het omgekeerde, trouwens. Je bent moeder, maar 80% van de tijd ben je eigenlijk de wasser-koker-boodschappendienst-kerstboomoptuiger-opruimer. Dat hoor je de zakelijke Napoleons nooit zeggen. Zovan: ik ben directeur huppeldepup, maar eigenlijk loop ik de hele dag printcartridges te bestellen, de server te herstellen en dan luister ik ook nog naar wat ze in het weekend hebben gedaan. En ik moet ook zelf achter facturen aanbellen, mailings doen en de perforator hanteren. Welnee joh. Je bent directeur huppeldepup en je zet de grote lijnen van het bedrijf uit, focust op groei, stimuleert de omzet en met je charismatische jurk enthousiasmeer je je mensen, ja wat zeg ik, je bent hun sparring partner.
Copywriters zoals ik, zijn natuurlijk veel meer dan copywriters, in  mijn geval klopt dat ook, ik ben namelijk ook factuurscanner, koffiebesteller en presentator van corporate video’s.
Accountants zijn zelden accountants. Ze zijn veel meer dan dat. Ze zijn ondernemers, denken mee en bouwen een relatie op. Dus. Want eigenlijk ben ik geen accountant.
Huisartsen zijn zelden huisartsen. Ze zijn meer een tja wat zijn ze eigenlijk, een geruststeller, een luisterend oor. Uitstrijkjes doet de verpleegkundige wel.
Schilders zijn zelden schilders. Ze zijn veel meer sfeermakers of iets in die richting. Schuren en houtrot herstellen doe ik eigenlijk niet meer.
Vul zelf maar verder in: fysiotherapeut, de bank, de vermogensbeheerder.
Hup jongens en meisjes Napoleon, met zijn allen terug je hok in.
Behalve moeders. Die mogen een serieus visitekaartje laten ontwerpen (desnoods door iemand die eigenlijk veel meer is dan ontwerper), dat ze prachtig laten drukken (door een drukker die  ...) en dat ze vervolgens als een koninklijke (door een koning die .... oja die is natuurlijk wel gewoon koning) onderscheiding met zich meedragen.

2 Dec 2014

November Top 5


Politiek, Gezondheidszorg, Belasting en Lingerie scoren goed op social media. Zo eenvoudig is het. Toevallig gingen de immejurkies van november precies over die onderwerpen. Politiek blijft met stip bovenaan staan. En weer constateer ik: mensen die zich met politiek bezighouden, hebben gelukkig veel tijd om immejurkies te lezen. Gezondheidszorg doet het ook goed, qua onderwerp dan. Die over mantelzorg maakte wel wat los – dat was ook de bedoeling. Die over mijn eigen jurkie (The gift that keeps taking) stond in november op de tweede plaats. Een gouwe ouwe over Belasting, waarin ik uitleg dat korte mensen recht hebben op een lager belastingtarief, blijft mensen triggeren, vooral met de vraag: is die robijn nu echt helemaal van ’t pad af? Ja, compleet.
Op de 5e plaats staat een van de oudste immejurkies ooit, nl die over het vraagstuk: wat trek je aan onder je jurkie? Van mannen die zelf hun kleding kopen bij de hema, weet ik dat wel. Maar van vrouwen niet. Die krijgen dus gratis tips.
Dan de geografische spreiding: ik ben blij dat jullie in november nogal honkvast waren, lekker duurzaam, maar 1 of 2 lezers zaten op een ander continent. We kregen er wel 82 nieuwe lezers bij (kunnen jullie even gaan staan, dan weet ik wie jullie zijn). Met zijn allen lazen jullie gemiddeld 5 immejurkies per keer. Ik mag hopen dat dat niet in de baas z’n tijd was. En dan: 68% van de lezers leest de jurkies op een mobile of tablet. Het goeie nieuws van de desktoppers is, dat ze gemiddeld 8 jurkies per keer lezen! Cool. Kom, iedereen aan de desktop. Zie je wel, dat boek moet er komen. Verschil tussen desktop-lezen en boek-lezen is niet zo groot, behalve dan dat je meestal niet met je desktop in bed ligt te lezen.

Naast de inmiddels 90 immejurkies wappert een nog vrij onzichtbaar, ernstig –maar-wel-met-humor-jurkie op een eigen site. Daarover later meer. Terug naar de Immejurkies Original: 100 Immejurkies al bijna. Nog 10 jurkies en we zijn er. Denken jullie vast na over een onderwerp nr 100? Ga ik achter dat boekje aan, want dat moet er toch maar eens van komen. 

25 Nov 2014

Zorgjurkie over Mantelzorg

Ooit heb je zorg nodig, veel mensen wel tenminste en ik sowieso als ik nog 20 jaar leef. Zorg in witte jassen, op gezonde schoenen, zorg met een pen, een prik en een po. En mantelzorg, maar dan heb je geluk. Toch, dat mantelzorg, wie heeft dat woord verzonnen? Ik voel me al ongelukkig als ik het intik, mantelzorg. De enige leuke variant van mantel is ‘wiedelewintelwiedelewantel, 7 motten in een mantel’. Ken je wel toch? Daarbij denk ik aan een bruinige, wollige en beetje stugge lange mantel. Streng ook. Komt volgens mijn lievelingsboek over etymologie uit het Engels: mentel, sleeveless cloak. Heeeel oud woord. Nou, laat me je vertellen, dat ‘mantel’ is bijna net zo oud. Mantelzorg – een fantastisch concept, lijkt me van onschatbare waarde. Nederland zou instorten zonder mantelzorg. Daarom verdient het concept een beter woord. Mantel is erg en zorg is ook niet top. JacketCare? Support Team? SupportJurkie of SupportBroekie? Ohnee dat zijn van die dingen die je onder je kleren aanmoet om dun te lijken, doen we niet dus. Hier, spijkerjackzorger. Of SpijkerJack. Allemaal net-niet. Ik weet het: Secret Service. Want wie kent ze, de mensen die voor andere mensen hun dag- en weekindeling aan de kant zetten? Ze kennen elkaar, dat is genoeg. Deze column gaat ook niet over beloning in geld. Ik ben alleen maar op zoek naar een passend woord. Secret Service. Omdat niemand ziet, dat de ene mens kan rekenen op een ander mens. En omdat niemand precies weet, waarom mensen naar elkaar omzien. Ook dat is een ‘Secret’. Voor nu houd ik het op Secret Service. Een gesmeerde organisatie - zonder bazen, zonder salarissen, zonder functie-omschrijvingen, zonder vakantiedagen. Ze zeggen toch weleens: een organisatie die je niet ziet, is een goede organisatie? Nou dan, Mantelzorg heet voor mij vanaf nu: Secret Service.

21 Nov 2014

ZorgJurkie geeft de regie uit handen.


WAAAAT??? Het klopt. Ik geef de regie uit handen. Vooral die over de zorg die ik ontvang. Regie is namelijk een woord dat helemaal niet bij zorg hoort. Regie betekent ‘artistieke leiding’.
Toen ik Beleid en Management van de Gezondheidszorg studeerde, erg lang geleden, was het enorm modern om over vraaggestuurde zorg te praten. Twintig jaar verder is het nog niet helemaal gelukt met het inrichten van die vraaggestuurde zorg.
We hebben er alleen een ander woord voor gekozen: Regie. Een lekker vaag woord. De zorginstelling denkt: hop, hier heb je een te klein budget en je komt er wel uit, ook al ben je te ziek om het allemaal te snappen. En noemt dat: de regie teruggeven. De politicus denkt: belachelijk! Natuurlijk heeft de patient de regie, wat dacht je dan? Waarmee de politicus precies hetzelfde dreigt te doen als de zorginstelling: over het hoofd van de patient heen beslissen wat goed voor hem is.
En iedereen bedoelt het goed, maar zoals de engelsen het zo treffend formuleren: they’re barking up the wrong tree.
Ik leg het uit met het voorbeeld van het ParkinsonNet. Hebben een knappe site neergezet, met alle zorgverleners die je eventueel nodig hebt, op een rij. Even je plaatsnaam intikken en voila, alle gegevens op je scherm. Niemand heeft het over regie of over vraaggestuurde zorg. Nee, de zorgverleners presenteren zich gewoon overzichtelijk. Dat heeft dus alles met service te maken. Bij de Albert Heijn ligt alles ook geordend in het schap, zwiepen ze de hele santekraam ook niet door elkaar om vervolgens te zeggen: zo, we geven de regie aan de klant. Dat zeggen ze niet, want dan komt er niemand. Sterker nog, je krijgt er een allerhande bij, zodat je precies weet wat je wanneer moet doen.
Dat is wat er mist in de zorg. Regie en vraaggestuurde zorg zijn mooie woorden, echt, heerlijk. Kun je uren over praten, je kunt er zelfs een hele studie voor optuigen. Ik weet dat toevallig. Maar ik weet toevallig ook, dat als je respect hebt voor je client, patient of hoe je iemand ook noemt, je met duidelijke informatie, routes en keuzes moet komen. Zolang je dat niet doet, zolang je de navigatie door je zorgaanbod verbergt, zolang is de patient aan jouw beslissingen of die van de politiek overgeleverd.

20 Nov 2014

The gift that keeps taking.

Als je eens een jurkie wilt HOREN, klik dan op de link hieronder.



Vandaag haal ik een wat onbekender jurkie tevoorschijn. ’t Jurkie hangt nu te wapperen in een tijdschrift met iets van 15.000 lezers, op een congres met honderden zorgverleners.
Het is een crisisjurkie, echt een takkeding, totdat je er een beetje aan went. Dan vergeet je weleens dat je d’r aanhebt. Tiladidom, dit gaat goed, denk je dan. Maar net als je er aan gewend bent, gaat ’t jurkie lastig doen. Verdorie, moet ik weer wennen. Je dokkie zegt: dit jurkie is niet meer dan een kwaaltje, geniet nog maar even. Hij zegt niet dat de jurkies die hierna komen, steeds minder lekker gaan zitten, want hij weet dat jij dat weet.
Je denkt terug aan toen je hoorde dat je een jurkie aan moest, dat je niet wilde. Het was net alsof je de 50.000ste bezoeker was, maar dan anders. Alstublieft mevrouw, het spijt ons, maar deze is van u. Out of the blue. Sommige mensen lopen 10 jaar te tobben, voordat ze weten wat er is. Ik 10 minuten. Baf. Toch beter, 10 minuten.
Je leven loopt ineens taps toe. Je bent bang voor alles wat er bij dat jurkie hoort. Daar gaat dat artikel in dat tijdschrift over. Bang voor alles wat jou en dus je gezin bedreigt. Je accepteert het niet, ik in ieder geval niet. Je gaat gewoon  door, struggling on, totdat je snapt dat je kunt kiezen. Voor The Bright Side of Still. Voor alles wat je kunt, voor alles wat je krijgt. Ik wist niet dat er zoveel cadeautjes voor me klaar lagen. Elke dag ligt er weer een stapeltje. Elke dag als je je man en je kinderen ziet en hoort en voelt. Cadeautjes komen ook als gesprek of gesprekje, ik ben dol op gesprekken. Bij de cadeautjes zit elke dag vrijheid, hoe hard ik ook moet werken in ons bedrijf. Vrijheid als je op je ouwe mountainbike kunt stappen en zelf met een fietssleuteltje de ketting weer om het blad kunt leggen. Als je in je eigen bed stapt. Met dat jurkie en al, dat wel. Cadeautjes, elke dag. Teveel om uit te pakken soms.
En dan ineens loopt je leven helemaal niet meer taps toe. Man hou op schei uit je moest eens weten wat ik allemaal ga doen. Heb ik het niet over Rome of New York ofzo, maar over alle dagen waarop we alledaagse dingen mogen doen. Wat nou taps. Bang, ja, dapper, absoluut, tranen ook, elke dag.

En elke dag ben ik het met Michael J. Fox eens: Parkinson’s is the gift that keeps taking. 

Dokterstaal vs Loodgieterstaal

Weleens bij een medisch specialist geweest en weleens een loodgieter in je huis gehad?
Na deze column weet je het verschil tussen dokters- en loodgieterstaal. We beginnen met de loodgieter.
Komt de loodgieter, dan is je afvoer is altijd Vreselijk Verouderd. “Nou mevrouw, u heeft wel op een tijdbom gezeten, ik weet niet wie dit heeft aangelegd, maar u mag blij zijn dat ik er ben, dit is echt totaaaal fout gedaan. Sjongejonge mevrouw, mag ik vragen wat u dat heeft gekost? WAT? Wat een cowboys! U heeft wel echt mega pech, ik heb veel gezien, maar zo erg als dit, nee, dat zie ik niet vaak. Ik kan u wel helpen hoor, maar ik ben bang dat dat wel een paar centen kost, maar goed, dan kunt u er weer een hele tijd tegen aan.”
Dat kan een medisch specialist niet zeggen. Zou mooie boel zijn. “Zooo mevrouw, eventjes door de scan, waaaaaat.....welke malloot .... hallo hey ... dat u nog kunt functioneren....vreselijk...ik heb veel gezien, maar....sjonge....nou u bent net op tijd zeg.”
Dat zegt-ie niet. Een arts is aangewezen op het woord Beetje. Picture this: je zit bij een arts en je bent totalemento finalemento over je rooie. Die hele doos tissues heb je al weggesnotterd en bij gebrek aan prullebak in je handtas gestopt. Een arts zegt dan ongeveer zoiets: “Ik heb het idee dat u een beetje overstuur bent. Misschien moet u een beetje ontspannen. Of het een beetje loslaten.”
Dan weet je zeker: dat “beeeetje” betekent helemaaaaal niet een beetje. Als de arts op zijn loodgieters zou communiceren, was het:  “Mevrouw, het is allemaal helemaal niet best, maar doe normaal, anders krijg je nog een hartaanval ook en dan zijn we met z’n allen nog verder van huis. Wees blij dat ik er ben, want ik pak het tenminste goed aan.”  Dat gaat niet.
Ik snap ze wel, de loodgieter en de dokter. Een beetje dan. Die loodgieter moet de extreme urgentie van onmiddellijk ingrijpen aan jou zien te verkopen en zichzelf onmisbaar maken. Marketing op zijn best. De arts moet soms ook met extreme urgentie ingrijpen, maar wil je niet over de kling jagen.
Dus moet je maar een beetje afwachten hoe het gaat, maar meestal houd je die rugklachten of die allergie of die symptomen wel een beetje of een beetje erg. Het is natuurlijk ook een beetje een leeftijdsding, dat hoort er toch een beetje bij. Daar wen je wel aan hoor, beetje bij beetje.

19 Nov 2014

De vakantiestress van de dokter.

Je denkt: die dokter heeft nooit stress als ze met vakantie gaat, want die hoeft geen geultjes te graven om d’r tent. Dokters kamperen namelijk niet. Tenminste, niet de dokters die ik ken. Maar die dokter heeft wel stress. Traditionele vakantiestress heeft ze niet. Je weet wel, op het laatste nipper je eigen jurkies in het voorvakje van een tas proppen. Je was zo druk met iedereen z’n zwembroek, dat je je eigen zomergevalletjes was vergeten. En je moest nog naar de drogist voor zonnebrand, een complete verbandset en anti-slangengif- of hebben ze geen slangen in de Eiffel? Ik ken mensen die pas bij het intikken van de tomtom, ’s ochtends in de volgepakte auto op de oprit, ontdekken waar ze heen gaan met vakantie. Heey, dacht dat we naar de Dordogne gingen? Is dit wel het goeie adres? Ja, hm, het tomtom-routestreepje loopt nog een eindje door. Ahmaaknieuitjoh. Ik weet toevallig dat dat een topvakantie werd, met een topjurkie.
Die compleet normale vakantiestress heeft een specialist niet. Ze heeft die studie geneeskunde ook gehaald plus specialisatie, dus dan kun je wel wat hebben. Grote kans dat ze ook lid is geweest van een studentenvereniging, slapeloosheid is ze gewend, heeft ze ook altijd tijdens diensten. Onze dokters hebben een ander soort stress.
Even een aanloopje: stel je bent copywriter en je gaat met vakantie in een bijzonder oord: overal om je heen zie je teksten, letters en copy. De ene rammelt nog harder dan de ander. En columns, waar je ook kijkt, alleen maar columns en de meesten zijn maar zo-zo. Terwijl jij zelf zooo goed weet hoe het moet! Gek word je er van. En je mag er niets van zeggen. Dat vinden mensen niet leuk. Ze zijn namelijk met vakantie. Gelukkig is dit niet echt. Er lopen nooit columns rond.
Je voelt hem al aankomen he? We naderen inderdaad de vakantiestress van onze dokter. Die ziet haar werk dus wel overal rondlopen. Gaat ze lekker op het strand liggen, crisis, iedereen te dik, te dun, te bruin, te lui, verzin het maar. En wat loopt die ene mevrouw raar, die zou echt eens even door de scan moeten. Oef, heb je die man horen hoesten? En doorroken he, doorroken. Lekker bezig. Dat kind! Volgens mij hoort dat kind niet goed, die reageert niet op haar ouders, dat ze niet even bij de kno langs gaan. Gek.
Zo is dat dus voor onze dokter. Dat is erg, heel erg. Ze kan niet eens rustig naar de six-packs van het WK kijken, want die krijgen in haar beroepsverbeelding allemaal een sporthart en versleten knieën of iets met kruisbanden.
Onze dokter kan maar beter niet met vakantie gaan. Gewoon in d’r eentje op de poli blijven zitten. Er komt toch geen mens, want iedereen is met vakantie. En ze komen echt niet bij haar hoor, met die slangenbeet. Zul je altijd zien. Hebben ze een keer een fijne slangenbeet, gaan ze naar de ehbo van een of ander ziekenhuis in het buitenland.
Arme dokter. Weet je wat, ik maak vlak voor m’n vakantie nog even een afspraak voor een consult. Kan ze eens rustig d’r doktershart luchten. En dan zeg ik: dokter, je moet het een beetje loslaten, die vakantiestress, ga gewoon eens lekker in je eigen lege wachtkamer zitten, pak een tijdschrift, Arts & Auto of zo en denk aan al die patiëntes die in een rijdende prullebak denken dat ze naar de Dordogne gaan.
En? Gaat al beter hè. Nou, tot over drie maanden, dokter. Fijne vakantie!

18 Nov 2014

Immejurkie. HoeDoetZeDatJurkie


Hoe doet ze dat allemaal? Al die Immejurkies! Hoezo is ze in ‘t echt directeur Finodex en eigenaar van BureauRobijn.nl en sport ze 4 keer per week en heeft ze 3 kinderen en doet ze ook nog iets met een snoeischaar en een heg en pianoles en heeft ze ook nog wat was het ook alweer iets ergs alzheimer nee alpenkreuzer nee oja shit parkinson ja dat was het en doet ze vrijwilligerswerk, netwerken, man, hoe doet ze dat dan met al die Immejurkies?
Dit is hoe ze dat doet met die Immejurkies.
1. In een halfuur. Als een Immejurkie niet binnen een halfuur klaar is, gaat ze de prullebak in. Niet goed genoeg jammer helaas dommage bad luck had je maar sneller moeten zijn want alleen wat snel is, is goed.
2. ImmeUppieJurkie. Ik schrijf alleen ImmeUppieJurkie, volgens het principe van ik-kan-niet-plassen-als-je-kijkt. Dan moet je wel snel zijn, want er kan elk moment iemand bij je komen staan met de vraag of er nog brood is of wanneer je die mailing campagne af hebt.
3. Een Immejurkie ontstaat zonder voorbereiding. Gewoon tien vingers op het toetsenbord leggen en tikken tot je klaar bent. Bijna altijd komt ze zomaar binnenwapperen. Makkie dus.
Komt bij dat ik nooit in de file sta, omdat ons kantoor op 5 min fietsen is, geen kletsende collega’s heb, alleen m’n man en die werkt altijd stug door en-en-en-en...dan kan ik ook nog eens snel typen. Er kan dus echt af en toe wel een Immejurkie van een halfuurtje vanaf. Zo doet ze dat met die Immejurkies.

16 Nov 2014

Immejurkie en de belofte aan de Mooizeggers

Het was nogal een jurkie, die van de MooiZeggers. Ging over mensen die, bijvoorbeeld als politicus, bij andere mensen langsgaan en dan zeggen: mooi, ook zo inspirerend. De column was een hit. Na de Mooizeggers kwam de Uitleg over het begrip Column. Dat dat geen hokje of vakje is, tenzij je er zelf in gaat zitten. Meestal zit ik er zelf in, maar daar hoor je niemand over. Ook de Pittige Column kreeg een pittige ontvangst. Daarin beloof ik, dat ik tijdig aankondig welk woord politici, of wie dan ook, in hun vocabulair moeten opnemen. Dat lekkere woord ‘pittig’ is al lang uit, niet meer zeggen hoor. Is nog erger dan als 48-jarige zeggen dat iets ‘vet’ is.
Goed, lieve Mooizeggers, jullie krijgen van mij de opvolger van Mooi.
Ik heb eerst even wat social media onderzoek gedaan. Hier en daar lees ik het nieuwe woord, maar zuinig jongens, erg zuinig. En ik weet ook hoe het komt.
Jullie geloven er niet in.
De meeste mensen denken namelijk dat het steeds slechter gaat met de wereld. Mooizeggers blijkbaar al helemaal, anders hoorde je het nieuwe woord wel vaker.
Hoe slecht gaat het dan met de wereld? Aantal meisjes dat onderwijs krijgt? Aantal mensen dat omkomt door natuurrampen? Kunnen arme landen sociaal zijn? Oef ja en het aantal arme mensen neemt alleen maar toe. Vraag de gemiddelde Nederlander wat ze denken en ze beantwoorden alle, ALLE vragen over de tendens van deze thema’s fout. De meeste mensen zijn somber, geloven niet in vooruitgang en weten zeker dat vroeger alles beter was. De chimpansee komt gunstiger door de multiple-choice. Volgens de bedenkers van deze Kennisvragen over de Wereld, de Zweedse heren Rosling, zijn we onwetend. We kennen onze statistieken niet.
Ken je die wel, dan zou je weten dat Most Things Improve.

Rosling & Rosling

Meer meisjes krijgen onderwijs, minder mensen komen om door natuurrampen, er is minder armoede en je hoeft geen rijk land te zijn om sociaal te zijn. Klopt dat wel? Ja, dat klopt volgens de statistieken van de VN.
Voelen jullie hem al aankomen, het nieuwe woord? Je moet er wel in geloven natuurlijk. Kinderen die ik ken, geloven er in. En kinderen hebben meer brainpower dan volwassenen. Of dat nou mooi- of lelijkzeggers zijn, zolang het maar mooidoeners zijn. Dat nieuwe woord? Een topper. Vandaag weer een keer of 10 gehoord.
Komt-ie:
BETER!!! Uitspreken als “BEETUHRRR”.

Told you. Most Things Improve.


1 Nov 2014

De Immejurkie Oktober Top 3


Statistiek heb ik het liefst in de vorm van een eenvoudig lijstje met getalletjes, kant en klaar. Visual Analytics zakmaarzegge. Komt-ie, ’t lijstje van oktober, in volgorde van pageviews per immejurkie.
1. ImmeTogaatje 
2. Dromen van 100 Sixpacks in een zaaltje 
3. Immejurkie’s Lijstjes 

(Terwijl 1 en 2 toch echt niks met elkaar te maken hebben.)

Zielig eigenlijk voor 4 tm 10. Vooruit dan maar:
4. Immejurkie’s Finest Hour 5. The Bright Side of Still 6. Immejurkie’s Desorientatie
7. Immejurkie over Cola, Kerk en Paus 8. Nog 9. Immejurkie pleurt wat op de site
10. Taaljurkie. Deze column kost een euro.

De geografische spreiding neemt toe; in oktober kwamen jullie uit meer dan 60 steden in 4 werelddelen. Apart eigenlijk he. Zit ik hier een beetje binnen de dorpsgrenzen te tikken, reizen jullie de wereld over. Het aandeel Huizers in het totaal is nog maar 33%, komop Huizen, you can do better than that! Valt me wel op dat niemand in Japan ImmeJurkies leest. Heb ik verdorie voor nix ooit tijdens mijn studie de prullenbakken van de mannen op het Tokyose kantoor geleegd? Ochtendgymnastiek gedaan op Japanse oorlogsmuziek? Me 3 maanden in een te krap bedrijfspakje gewurmd en in de Japanse metro opgepropt gestaan? En dan geen Immejurkies lezen. Nou, lekker. Londen zit er ook al niet bovenop, gek. Texel ook niet. Of Holwerd. Het is niet eens “Hoe Immejurkie verdween uit Holwerd”. Welnee, ze is er niet eens geweest. Vraag me ook af wat ze de hele dag in Hengelo zitten te doen. In ieder geval geen immejurkies lezen. Goed, Immejurkie goes Stratego, beetje de wereld veroveren, al was het alleen maar voor de statistiek. 

28 Oct 2014

Immejurkie doet aan Desoriëntatie Marketing




Desorientatie Marketing.

En dat doet ze goed. Het is DE strategie van de winkel van nu. Paar jaar geleden noemde ik de ah al een flipperkast, blijkbaar was dat dus de bedoeling. Alle hippe winkels gooien alles door elkaar, dus niks groente bij de groente, maar groente bij de kopjes en sla bij de borrelnootjes. Worsten verspreid je ook lekker door de zaak, net als nootjes en limo. Je zoekt je suf, knettert als dat balletje door de flipperkast en gooit ten slotte maar lukraak wat in je karretje.

Dat heet Desorientatie Shopping. 

Mensen raken dan van het pad af, vergeten wat ze van plan waren en kopen daardoor veel meer. De vraag is: kan dat ook met Immejurkies?
Moejijeensoplette of dat ook kan. Ik zal mijn arme lezers eens flink Desorienteren. Mik gewoon wat stukjes Immejurkie door elkaar. Let op, het is geen schuifpuzzel want daar krijg ik hoge bloeddruk van, het is Immejurkie Desorientatie. Krijg je bij het lezen toch hoge bloeddruk en hartkloppingen, klik dan op de linkjes, zodat je bij de originele en complete Immejurkie komt.
Komop politici en andere mooizeggers, twee dingen. 1. Sla de betutteling over, vermeld gewoon wat je ziet, zonder dat goede inspirerende dankbare mooie. En wil je toch graag Inspirerend zeggen, laat dan zien wat je met die inspiratie doet.
Een vrouw hoor je nooit zeggen: nou, de bevalling was wel pittig. Nee, een bevalling is gewoon loeizwaar, daar is geen woord voor en al helemaal geen mannenwoord. Dan zou het namelijk iets van Iron Woman (denk triathlon) of BabyAthlon of SuperAthlon (dat ‘athlon’ is grieks voor wedstrijd – niet dat een bevalling een wedstrijd is) heten. Maar nee, wij doen gewoon een bevalling, alsof het kind er zo uitkukelt.
2. Het is 2014 moving on to 2015 dus zoek een paar nieuwe woorden. Zeg voor mijn part dat de thuiszorg kapot hard werkt, de leerkracht een crisisbaan heeft met al die draken van ouders, dat je wel even regelt dat die scootmobiel een google pro krijgt.
WAAAAT??? Het klopt. Ik geef de regie uit handen. Vooral die over de zorg die ik ontvang. Regie is namelijk een woord dat helemaal niet bij zorg hoort. Regie betekent ‘artistieke leiding’.
Kom, Immejurkie, we zitten hier niet in de Happinez of de Flow of hoe die blije bladen ook heten. Je moet groot denken.
Dat kan een medisch specialist niet zeggen. Zou mooie boel zijn. “Zooo mevrouw, eventjes door de scan, waaaaaat.....welke malloot .... hallo hey ... dat u nog kunt functioneren....vreselijk...ik heb veel gezien, maar....sjonge....nou u bent net op tijd zeg.” Dat zegt-ie niet. Een arts is aangewezen op het woord Beetje.
Terwijl ik zelf dus blijkbaar half getikt, op het randje van normaal immejurkies zit te tikken, zorg ik dat mijn lezers stralend de 100 halen. Daarom vraag ik vanaf nu voor elke column, die jou een glimlach bezorgt, een euro. Dan mag je’m zovaak lezen als je wilt. Blijf je lekker gezond.
Zo. Ik zet m'n google analytics even aan om te zien of het werkt. 



23 Oct 2014

ImmeTogaatje maar dan ook met zijn allen.


Het opperkleed. Dat is me nogal niet wat, opperkleed. Je mag ook niet maar zo een toga aan, je moet wel een eerwaardige functie hebben, iets van advocaat, rechter, predikant, priester, wat hebben we nog meer, ja, academicus. ImmeTogaatje zie je er heel anders uit en dat is de bedoeling ook. Je toga onderstreept de eerwaardigheid van het ambt dat je bekleedt. En je toga bedekt eventuele ijdelheden. Helemaal als het een zwarte toga is, daar is inderdaad niets vrolijks of aantrekkelijks aan. Wel statig, niet per se aantrekkelijk. De witte bef staat voor neutraliteit, maar of dat voor een predikantentoga geldt, hangt er volgens mij vanaf, waarover je neutraal wilt zijn.
Stel je bent predikant, doe je dan wel of geen toga aan? En wat voor kleur toga kies je? Amerikaans, dus met rits, of Europees met knoopjes? Moet je ook nog voor een soort stola voor over je toga kiezen, qua kleur en qua design. Choices!
Goed, je komt er wel uit en je kiest je toga: met of zonder knoopjes, rits, stola, bef, kleur, wijde mouwen, op de enkel of eronder. Wat dan?
Dan sta je daar, ImmeTogaatje, het kleed dat je ijdelheid bedekt en de eerbied van je ambt benadrukt. Want je bent belangrijk om wat je doet en zegt over de Bijbel, niet om hoe je eruit ziet.
ImmeJurkie was ImmeJurkie niet, als ze dat niet eens van de andere kant zou bekijken. Komt-ie: Wat maakt een predikant anders dan een gemeentelid, dat op zijn of haar gemakje in de kerkbank zit, met een zondags pak of lekker in je jurkie. Is niet zo moeilijk te bedenken. Of toch?
Waarom moet een predikant zijn of haar ijdelheid bedekken, neutraal zijn en vooral eerbiedwaardig, en waarom hoeft de gemeente dat niet? Je voelt hem al. Daar klopt iets niet.
Ik stel daarom voor, dat alle gemeenteleden de volgende keer dat ze naar de kerk gaan, ImmeTogaatje gaan. Want het gaat niet om je ijdelheid of je persoonlijke dingetjes, maar om je eerbiedwaardigheid en je neutraliteit. Vrij vertaald: om respect voor je mede-gemeenteleden, hun taken, hun giga-inspanningen om jouw kerk voor te sorteren op een mooie toekomst, om respect voor de predikant en om respect voor de kerk als huis van God. Dat geldt voor iedereen, gemeentelid en predikant.
Kom, zoek een knap ImmeTogaatje, je mag zelf de kleur kiezen en trek ’m de volgende keer aan. Zodat je eventjes alleen maar bezig bent met waar het om gaat: eerbied voor God en je medemens.
De great scheme of things.

ps Ik weet al welk togaatje ik kies:

20 Oct 2014

Dromen van 100 sixpacks in een zaaltje


Tijd geleden heb ik helder uiteengezet hoe je Wereldkampioen wordt in 5 eenvoudige stappen en dat dat voor vrouwen bijna geen doen is. We willen wel, maar we willen nog veel meer en daar gaan we nat. Hier, wat ik wil op 1 dag: opstaan, kinderen wekken, gymspullen zoeken, zelf douchen tm aankleden, was even erin of eruit meteen even ophangen tafel dekken ze moeten wel normaal ontbijten komt er een klant vandaag op kantoor dan moet ik nl even make uppen en wat vroeger vertrekken om de beamer op te starten en voor die tijd wil ik eigenlijk even het oud papier wegmikken en dat schoolbriefje invullen shit de printer doet het niet en oja ik kan nog net even een kwartier trainen kan ik meteen mn charity miles bijhouden heeft iedereen zn tas en alles oja wacht die verjaardagskaart niet vergeten had ik het zolderraam nou al dicht gedaan en ik kan nog net even op fb kijken wie dr wat zit te doen lijkt wel alsof iedereen totaal niks te doen heeft.
Als ik dat allemaal heb gedaan is het acht uur ’s ochtends. Dan vraagt je man en business partner die net naar beneden komt: wat ga jij doen vandaag? MAN! Ik heb er al een halve dag opzitten. Of ik die copy al af heb voor de nieuwe site. Je springt op de fiets, whoosh naar kantoor, hehe even zitten.  Kijken of er nog nieuws is. Ja, onze topatlete Daphne Schippers slaat een uitnodiging van de Koning af. Zo mag ik het horen. Ze kiest namelijk voor haar trainingskamp, focus focus focus. Niks schooltassen, werk of jurkje uitzoeken. Ze kiest voor 1 ding. Dat is de enige manier om Wereldkampioen te worden. Je doet 1 ding. We weten allemaal dat dat voor mannen een stuk makkelijker is dan voor vrouwen. Gek word je als vrouw van dat multi-tasken, maar ja er zit niks anders op met alles wat je in 1 dag gedaan wilt hebben.
Dus wat doen vrouwen?
Ze gaan op yoga. Dat is goed, heel goed. Ja mag maar 1 ding doen. Verplicht Single Tasken. Stress vind ik dat zeg, crisis. In een zaaltje op een matje gaan liggen ademen. Je hoeft niks, behalve af en toe een zonnegroet maken (why??) of je ledematen in een twist leggen. En ademen, de hele tijd ademen. Niks anders. Single Tasken tot en met. Adem me suf. Ik misluk jammerlijk en totaal en weet het nu zeker: ik kan niet single tasken, waarmee ik tegelijk mijn kansen op willekeurig welk wereldkampioenschap vergooi - als ik al zou weten, waarin ik dan wereldkampioen zou willen zijn, want ik kan niet kiezen. 
En de yoga-industrie weet dat. Die leggen 15 vrouwen op een matje in een zaaltje en zeggen dat ze moeten ademen, in en uit, in en uit, in en uit, terwijl ze alles mogen loslaten. In en uit en diep tevreden. Je zou kunnen beweren dat de yoga-industrie profiteert van vrouwen, maar die bewering adem ik rustig weg.
Weet je wat? Ik ga nog even dat boek lezen, kan best tijdens het sporten en dan sms ik even naar m’n vriendin en tik ik gauw een lijstje voor de webbouwer, zodat hij morgen verder kan en zeg ik de kinderen welterusten. En dan is het elf uur ’s avonds, nog even de was in de machine, wat klusjes hier en daar en nog een halve bladzijde in dat boekzzzzzz en zoetjes droom ik dat ik wereldkampioen ben. Yoga. Met 100 sixpacks in een zaaltje die precies doen wat ik zeg. Toemaar jongens, even de benen in de nek, goed zo, nou doen we nog even het konijn (ik lieg niet) zzzzz adem in en uit zzzzz....


Enter your email address:

14 Oct 2014

Nog


Een woord zo kort als het klinkt. Je bent er zo doorheen. Je kunt nog zoveel. Je ziet er nog zo goed uit. Geniet maar, zolang het nog kan. Ik kan eigenlijk nog alles. Zover is het nog niet. Dat is bij jou nog niet zo he, dat trillen. Je weet niet wat ze nog uitvinden (die is weer wel lang, of zelfs te laat). Werken de medicijnen nog? Kun je nog gewoon werken? Heb je het nog (NOG) niet geaccepteerd? Als het over accepteren gaat, duurt ’nog’ heeeeel lang voor de omgeving. Je hebt het er nog moeilijk mee he. Nog is net zo kort, als nooit lang is. Nooit is lang bij alles wat je verliest. En bij iedereen die je verliest. Nog duurt akelig kort. Wat komt er eigenlijk na ‘nog’? Iets nog ergers denk ik.

Toch is het nog prima te doen. Bovendien, je hebt altijd je talent nog, schrijven. En ook al stuntel je over het toetsenbord, je redt het nog wel. En je bent nog vrouw, moeder, vriendin. Je kunt trouwens ook nog gewoon op reis, kletsen met vriendinnen, rommelen in je huis. Kan nog best. Of een loungebank schuren, gaat nog fantastisch. Nog duurt dan toch langer dan je dacht. Wat er na dat leuke ‘nog’ komt? Misschien wel iets nog leukers.

With thanks to Ros, our Freundin, who made me look for the Bright Side of Still.

The Bright Side of Still


Still. The meaning of still is as brief as the word itself. You’re through its sound as well as its meaning in no time. It’s a word I’ve been hearing a lot lately.
Enjoy while you still can.
So good you can still do everything.
You’re still a way from…
You’re still ok aren’t you, no tremor yet?
Oh well there is still a chance they will find a cure (this is a rather long ‘still’ – perhaps even too long).
Are your meds still doing what they’re supposed to do?
Can you still do your work reasonably well?
Have you still not accepted it? For most people, this case of ‘still not’ lasts far toooo looonnggg.
You still have a hard time dealing with it, haven’t you?
Still is short, never is long. Never is a very long time when you lose somebody or something or your health. Still is synonymous to a frigtheningly short time.
Wonder what is followed by ‘still’, what comes after the period you’re in now?
Something worse still, I guess.

Then again, there might still be many, many, happy years to come.There's still my talent to write. Still happy to write. Still great to be a wife, mother and friend. So what comes after the present? Something better still, I guess.

I suppose it's up to me & my support team (husband & children) to keep walking on the bright side of Still.


With thanks to Ros, our Freundin, who made me look for the Bright Side of Still.

9 Oct 2014

Immejurkie's Finest Hours II


Ik dacht er ineens aan toen ik de nieuwe Bridget Jones zag liggen. Ik beleefde ooit een zuiver Bridget Jones-moment.  Het zat zo. David the young whippersnapper die ook bij de Londense investment bank werkte, vond mij leuk. Van hem hoorde ik voor het eerst de uitdrukking ‘cool’, we praten 1992. David liet me kennismaken met racketsports, lekker brits en nam me mee naar winebars wahwahwah. Op een dag moet ik hem beledigd hebben. Doe dat nooit bij een Eton boy. Maar hij liet niets merken. Nodigde me uit voor een Tarts & Vicars party. Denk Bridget Jones die in een bunny playboy pakje op een keurig tuinfeest aankomt. De hele zaterdag was ik bezig mezelf om te bouwen tot ongelofelijk ordinaire snol met netpanty en ‘skirt off sick?’-rokje. Tart in het kwadraat, believe you me. Op naar dat apartement van David, tegenover The Houses of Parliament. Dapper stap ik in m’n getoupeerde uppie dat chique gebouw binnen. Very posh! Nog dapperder stap ik de hal door. Groot zeg. Ik zie niet dat het spiegels zijn. Draaideur door, halletje in....oops daar komt iemand op me af, dus ik zeg ondanks m’n hoerderige looks, keurig ‘oh excuse me...’ En het even hoerderige type kijkt me verschrikt aan....ik ben het zelf. Toch de lift in. Op het feestje met 100 City types blijk ik de enige Tart te zijn. Bekenden kijken weg zodra ze me herkennen, alleen een onbekende praat even met me. Vraagt waar ik werk. Thanks, Mr. Cool David.

5 Oct 2014

Immejurkie’s lijstjes

Lijstjes maken, plannen, agenda’s invullen. Heerlijk. Heb je echt het gevoel dat je goed bezig bent. Je doet zo ongeveer niks, maar het voelt zo goed. En, toegegeven, lijstjes zijn ook handig. Je zet de boel op een rijtje, mag digitaal via basecamp of een andere online project planner en je hebt alles onder controle. Daar had ik vandaag ook zin in, maar niemand wou met me plannen.
Google Analytics dan maar, altijd leuk om statistieken, grafieken, pie-charts en site visitor behavior te bekijken. Immejurkie had lekkere statistieken in september. Komt-ie:
Lezers uit 10 landen,  hier: Italie, Griekenland, Spanje, Seychellen, Frankrijk – zijn we soms met zijn allen op vakantie, lieve lezers? En jullie houden van politiek, Immejurkie en de Mooizeggers tikte een derde van de pageviews naar binnen. Op de voet gevolgd door Immejurkie heeft wat uit te leggen – ook bijna een derde van de pageviews. Veel lezers dachten waarschijnlijk: nou komt ‘t, nu gaat ze ons vertellen waar dat Mooizeggers op sloeg. Uitleg kwam ook , maar dan anders.
Zorgjurkie’s Regie kreeg vooral op twitter reacties, zelfs twee identieke, letterlijk identieke, van een tweetal politici, die uitlegden dat Onderzoek heeft uitgewezen dat mensen graag zelf willen beslissen. Joh.
Een ander veelgelezen jurkie, op de 4e plaats van september, was Immejurkie pleurt wat op de site. Foei toch lezers, zijn jullie zo dol op rossen, rammen, jekkeren, pleuren, stampen? Snap ik wel hoor, daarom mag het ook op Casual Friday.
Evenveel lezers kreeg Immejurkie doet Pittig, over het woord Pittig. Pittig was een half jaar geleden in bij kinderen die ik ken en heeft nu dus het vocabulaire van politici bereikt.
De rest van de pageviews van september was gelijk verdeeld over een paar gouwe ouwe jurkies die ik af en toe vooraan hang.  Oja nog een statistiekje: 80% leest de Immejurkie’s op een mobile device. Waarvan dan weer eenderde op een iPad en eenderde op een iPhone. De Apple users blijven ook het langst op de site, per keer.
Lezers, bedankt, hou vol! Ik wacht alleen nog op die euro’s van Taaljurkie. Deze column kost een euro. Over dat immejurkie’s vaak een glimlach opleveren, lezers daarmee gezond houden, ziektekostenpremie daardoor omlaag kan en dat ik daar dus graag iets van terugzie. Een euro ofzo. Dat kan ik dan aan mijn lijstje van lijstjes toevoegen. Alvast bedankt!


27 Sep 2014

Immejurkie doet Pittig

Vandaag doen we pittig. In de zin van: vandaag behandelen we het hoofdstuk “Pittig”. Daar kan ik wel wat mee. Pittig komt etymologisch van pit, dus van kern, zaad, essentie, daadkracht. Ik vink eerst even Pittig Jurkje af, want dat gaat volgens google over strak, kort, zwart, leer of latex. Kleine 800.000 hits. Daar gaat het dus niet over. Door naar pittig ding. Moet je kijken wat er gebeurt, m’n browser loopt er gewoon van vast:

Maar goed, ik kan het zelf ook wel bedenken. Man of vrouw? Klopt, vrouw. Mannen zijn niet pittig, vrouwen wel. Als ze je pittig noemen, moet je je afvragen of dat wel een compliment is. Een man is niet pittig, maar dóét pittig. Stelt pittige toetsvragen bijvoorbeeld. Of voert een pittige discussie. Pittig gaat ook over het weer: pittig buitje. Niet over een orkaan, dat zeg je niet: pittig orkaantje. Wel over een Grote Prestatie, zoals een pittige triathlon. Als een man dan zegt dat het pittig was, heeft hij waarschijnlijk net 1.5km gezwommen, 40km gefietst en 10km gerend. Dat hij dan ‘pittig’ zegt, betekent dat hij eigenijk wel wat meer gewend is, maar dat dit ook behoorlijk pittig was. Hij is nog de baas over de situatie, dat is wat hij bedoelt met dat pittig.
Een vrouw hoor je nooit zeggen: nou, de bevalling was wel pittig. Nee, een bevalling is gewoon loeizwaar, daar is geen woord voor en al helemaal geen mannenwoord. Dan zou het namelijk iets van Iron Woman (denk triathlon) of BabyAthlon of SuperAthlon (dat ‘athlon’ is grieks voor wedstrijd – niet dat een bevalling een wedstrijd is) heten. Maar nee, wij doen gewoon een bevalling, alsof het kind er zo uitkukelt.
Bij kinderen die ik ken was pittig in het voorjaar nogal in (tegen dat je het overneemt, loop je achter). In de politiek dan. Jahoor, 1.7mln hits, met een piek in de zomer van 2014. Dat belooft nogal wat daadkracht, al die pittige politiek. Het worstelen, knokken, zelfs het mooizeggen is voorbij. Een pittige herfst, mensen, dat is wat we krijgen. Maak niet eens uit waar het over gaat, niet iets ergs, erge dingen overstijgen ‘pittig’. Ebola is niet pittig. Ebola is een catastrofe. Oorlog is niet pittig. Oorlog is een catastrofe. Maar gewone politiek, jongen, pittig, totaal pittig.

 Ps ik hou wel even in de gaten welk woord in de herfst in is bij kinderen, dan kunnen we dat alvast in ons voorjaarsvocabulair opnemen.

Mail bij nieuw jurkie