9 Oct 2014

Immejurkie's Finest Hours II


Ik dacht er ineens aan toen ik de nieuwe Bridget Jones zag liggen. Ik beleefde ooit een zuiver Bridget Jones-moment.  Het zat zo. David the young whippersnapper die ook bij de Londense investment bank werkte, vond mij leuk. Van hem hoorde ik voor het eerst de uitdrukking ‘cool’, we praten 1992. David liet me kennismaken met racketsports, lekker brits en nam me mee naar winebars wahwahwah. Op een dag moet ik hem beledigd hebben. Doe dat nooit bij een Eton boy. Maar hij liet niets merken. Nodigde me uit voor een Tarts & Vicars party. Denk Bridget Jones die in een bunny playboy pakje op een keurig tuinfeest aankomt. De hele zaterdag was ik bezig mezelf om te bouwen tot ongelofelijk ordinaire snol met netpanty en ‘skirt off sick?’-rokje. Tart in het kwadraat, believe you me. Op naar dat apartement van David, tegenover The Houses of Parliament. Dapper stap ik in m’n getoupeerde uppie dat chique gebouw binnen. Very posh! Nog dapperder stap ik de hal door. Groot zeg. Ik zie niet dat het spiegels zijn. Draaideur door, halletje in....oops daar komt iemand op me af, dus ik zeg ondanks m’n hoerderige looks, keurig ‘oh excuse me...’ En het even hoerderige type kijkt me verschrikt aan....ik ben het zelf. Toch de lift in. Op het feestje met 100 City types blijk ik de enige Tart te zijn. Bekenden kijken weg zodra ze me herkennen, alleen een onbekende praat even met me. Vraagt waar ik werk. Thanks, Mr. Cool David.

Mail bij nieuw jurkie