19 Apr 2014

Immejurkie. GelovigJurkie


Als je sporter bent, ben je niet sportig. Als topmanager van een multinational, ben je niet topmanagerig. Ook leuk: is Rutte minister-presidenterig soms? Ik ben ook niet moederig, maar moeder. Schrijverig doet ook geen recht aan mijn 150 tikkies per minuut. Nee ho ho ho dan ben je heus wel schrijver.

Dat gelovig, daar is wat mee. Zo met Pasen denk je daar wat beter over na. Je kijkt eens naar de Passion in Groningen. Prachtig, maar toch zat ik een beetje te wachten tot het kwam, qua muziek en tekst dan. De meneer die het verhaal deed, deed het prima. De mevrouw die veel zong, hadden ze wel wat echtere teksten mogen geven. En wat echtere muziek. Ze durfden misschien toch net niet. Dat is het met Nederland. Je bent sporter, topmanager, minister-president. Maar voor geloof bestaat zoiets niet. Gelover zeg je niet. In ’t engels lukt het nog wel, met believer. Daar ben je ook niet believerish. Gelover zit tegen het zeker weten aan. Gelover, dan bèn je iets. Ik ga eens testen wat beter voelt, gelovig of gelover. Voor nu houd ik het op gelover, want ik weet het zeker. Van kruis en opstanding en alles tot en met hemel aan toe. Zo moeilijk is dat nou ook weer niet. Paasmorgen is sowieso prachtig, ZondagJurkie aan en gaan.

18 Apr 2014

Immejurkie weet best hoe je columniste word


Mensen vragen me van alles. Hoe je miljonair/president/olympisch kampioen wordt, je kunt het zo gek niet bedenken. Of hier: hoe je columnist wordt. Tja, het is ook echt heerlijk, columnist zijn. Je bent toch een soort intellectuele celebrity, een onafhankelijk, kritisch denker. Schrijver, bedoel ik. Iedereen wil dus columnist zijn. Je wordt het ook niet, je bent het, net als arts. Het is alleen de vraag, hoe je zorgt dat iedereen dat weet.
Daarom, voor iedereen die ook achterop de krant wil, heb ik het eerste, dus meteen al unieke, 5-stappenplan : ‘Hoe word ik columnist’.
1. Zorg dat je je typediploma haalt. Echt, je weet niet half hoeveel tijd je verdoet met zoeken naar letters. Kost zo een paar seconden per regel. Keer 100 en hop daar gaat je productiviteit. En je deadline. Haal je nooit zonder dat diploma.
2. Zorg dat je een tv hebt. Alle columnisten kijken onwaarschijnlijk veel tv. Beroepsmatig natuurlijk, anders keken ze heus niet. Hoe ik dat weet? Ze hebben het altijd over tv programma’s, mensen op tv en vooral over hoe erg dat allemaal is. Ik vond het zelf ook gek hoor, ontdekken dat ze allemaal tv kijken. Kijk je er toch anders tegenaan, ik bedoel: zitten ze dan op de bank of zitten ze dan aan een bureau officieel te kijken?
3. Zorg dat je je taal een beetje beheerst. Dat je snapt dat een zin van 30 woorden een snurkzin is. Dat je niet twee keer hetzelfde belangrijke woord in 1 paragraaf zet. Behalve als het over columnisten gaat. Zo zijn er nog 100 regels, maar die vertel ik nog wel een keer.
4. Zorg dat je grappig schrijft. Let op, je hoeft niet grappig te zíjn. Ook ik schrijf leuker dan ik ben. Believe you me. Mensen willen best horror, maar het moet wel grappig zijn.
5. Zorg dat je het publiek kiest, dat bij je past. Damesblad is prima, lekker veel lezers, maar schrijf dan wel over de hond of het kind of de nieuwste look of over de ziekte van jeweetwelhoeheetze en als je niets meer weet, over hoe je bent veranderd na/door/dankzij/ondanks. Pas je aan. Doe je dat niet, dan is het een kwestie van hopen dat jouw weergaloze, authentieke werkjes precies passen bij medium van je keuze. En dat kan even duren.
Heb je dat allemaal gedaan, dan hoef je alleen nog maar het telefoonnummer van de hoofdredacteur te pakken te krijgen. En dan bellen he, bellen. Ze gaan jou echt niet bellen hoor. Weet je wel hoeveel vermeende columnisten onze mailbox voldouwen met onzin? Hup, bellen. Bedenk wel even wat je zegt, als je belt. Dat je niet gaat stotteren of erger nog, onderdanig gaat zitten doen. Want hey, je bent wel een aanstormend columniste. Van wie ze zeggen: is dat nou die vrouw tegen wie ze lekker wijf zeiden?

17 Apr 2014

Immejurkie's DuurzaamJurkie


Tijdje geleden was half Nederland in de sneeuw bezig in de bergen. Lekker met de lift omhoog en dan heerlijk de berg af. En weer omhoog. Even in de skihut koppie hot choc, hmmm. Hoeveel mensen gingen er op wintersport? Iets van 500.000, dat is een autootje of 120.000, keer 2500km, is weetikveelhoeveel liter brandstof en een paar vulkaanwolken uitlaatgassen. Dan die skiliften, zal wel niet zo makkelijk zijn, bouwen in de bergen. Ik moet nog eens uitzoeken hoevaak die helicopters af- en aan vliegen om bouwmaterialen en proviand tot boven de boomgrens te brengen. En die skimasten! Maar ja joh, die 6000 masten en skihutten en appartementencomplexen in Zwitserland alleen al, of 16.000 ik roep maar wat, zijn wat mij betreft lang niet zo erg als die paar draaimolentjes die ze in het Gooimeer willen zetten.
Kom trouwens net terug van de lidl, ultraduurzaam. Zo duurzaam, dat ik niet meer op de fiets naar de dichtsbijzijnde super ga, maar lekker met de diesel naar dat heerlijke royale parkeerterrein blaas. Elke week. Zo gemakkelijk, joh. Zag net dat ze ook van die oplaadpalen hebben staan. Gigaduurzaam. Dat is echt zo, dat doen ze goed. Nu ik er even over nadenk: die oplaadpalen zijn wel een kans om ons wintersport- en ander onzinnig vakantiegedrag te compenseren. Je hebt er wel een frituurpan voor nodig, maar hey, hoe duurzaam ben je als je voor je volgende zakenlunch afspreekt bij een oplaadpaal? Klapstoeltjes mee, paar megatubes mayo en ketchup, friet-van-zelf-verbouwde-aardappelen (urban farming is on-ge-lo-fe-lijk in) en moetjijeensoplette hoe duurzaam we zijn. Je prikt je frituurpansnoertje in die oplaadpaal, gooit je frietjes in’t pannetje, wat een leven, mensen, dit is genieten, duuuuurzaam genieten. Frisse buitenlucht, bitterballetje d’r bij en je zakenlunch kan niet meer stuk. Duurzaamjurkie of geen duurzaamjurkie?

16 Apr 2014

Immejurkie föhnt d’r pumps


Ja hier iedereen föhnt toch weleens d’r net gelakte nagels droog? Of d’r pumps? Je zou het niet zeggen, maar het is zo. Je hebt een afspraak bij een strak bedrijf, leuke mensen, goed verzorgd, vriendelijk. Bedrijf loopt dan ook als een tierelier. Je hebt een afspraak, nog een kwartiertje om alles, ALLES, te doen. Inclusief die vlek uit je suede pumps te halen. Geen probleem. Onder de kraan d’r mee, afborstelen en droogföhnen. Föhn had je toch nog liggen van die nagels. Je staat redelijk voor gek te föhnen, intussen bedenkend of je echt alles weet voor die afspraak. Shhh pump droogt niet, ok, maken we de andere ook nat, zie je geen verschil. Waarom doen vrouwen dat toch? De afspraak gaat super, leuke gesprekken, daar ga je een goed verhaal van maken. En niemand, echt niemand, heeft gezien dat je pumps onder de modder zaten, omdat je je auto alleen nog maar in de berm kon parkeren en je in een plas uitstapte. Toch blijf ik dit soort idiote dingen doen, me in een soort last-minute gevechtstenue hijsen. Racen om op tijd te komen. Het helpt gewoon om je in de goeie stemming te brengen.


ImmeOrdiJurkie


Panterprint staat gelijk aan Jordaan, geblondeerd, verkreukelde bruin leren huid, sigaretjes en chihuahua’s. Ordinair.  Zeiden we vroeger. Je kunt het hele woord niet eens neutraal en met respect uitspreken, probeer maar eens.
Oja en gouden kettingen, overal. Ordi. Zwarte legging, veel kant en vast ook veel bijnamen en dan dus die panterprints. Oef, dat deed je echt niet. Ja ik bedoel ze zal echt wel een gouden hart hebben gehad, dat OrdiJurkie van toen, maar ja he, ordinair.
Dat we dat durfden te denken en oh, schaam me rot, dat we er een beetje op neerkeken.
Ik heb een geheim: stiekem wilde ik ook wel een ImmeOrdiJurkie zijn en dan in de Jordaan wonen en ongezond eten, roken en drinken en heel veel vrienden voor het leven hebben en voor me huissie zitten. En als ze me ontvallen, die vrienden voor het leven, dan kun je ze tenminste ongegeneerd begraven in een hoogglans witte of gouden kist met protserige handvaten en non-stop smartlappen. Dat is nog eens gevoel.

Ik vond het prachtig. Nog.  Nu moet ik op zoek naar het nieuwe Ordi. Zag vandaag een jong, sportief ding, meisje, in een superleuke sportbroek. Panterprint. De merknaam stond er strak van heup tot enkel en in grote letters op. Die was niet ordi. Wat is dan wel ordi? Iedereen heeft vanalles aan of juist niet. Ik ben vergooisd. Kom zelden of nooit de dorpsgrenzen over, alleen digitaal. Hoe moet ik nou weten wat ordi is? Waar haal je tegenwoordig nog een ImmeOrdiJurkie vandaan? Preciezer nog: waar zit het gewone rechtvoorzijnraapvolk dat levensliederen zingt? Zou Adèle in de buurt komen? Haar kind heet Angelo, dus dat zegt al wel wat (hop, gooi er even een vooroordeel in). En in de Royal Albert Hall zegt ze heel vaak f.  Maar ordi? I’m at a loss. OF ik weet niet wat het nieuwe Ordi is, of de ImmeOrdiJurkies van nu zitten niet meer saamhorig sjekkies te roken en levenslang vriend te zijn. Dat zou vreselijk zijn. Weer een jeugddroom het raam uit. Kan ik voor de rest van mijn leven een TuttigJurkie aan zeker. 

15 Apr 2014

OndernemersJurkie. New boys & girls


Je mag best arm zijn als startup. Het is zelfs een beetje beter om arm te zijn. Want dat betekent dat je alleen met de core van je business bezig bent. Denk zolderkamer, denk oude Allstars, denk t-shirt met opdruk dat je ooit in Silicon Valley kocht. Je bent ook te noest aan het ondernemen, om over je schoenen na te denken. Hoewel je ook weer niet zover gaat dat je mephisto’s aantrekt. Mac en Mephisto’s, dah gaat niet samen.
Wie zijn onze new boys & girls?
En waar komen ze vandaan? Vandaag zag ik een paar jongens in ons kantoorpand lopen en dacht: zouden dat middelbare scholieren op stage zijn? Tuurlijk niet. Alles boven de 18 kan de next new boy of girl zijn. En belangrijker nog: zij gaan mijn pensioen verdienen, mijn senior domestic services kosten-efficient aan huis leveren of mijn rollator uitrusten met iets van Apple. Dus zeg ik ze vriendelijk gedag, want zo’n rollator wil ik wel.
We moeten ze helpen
We moeten ze helpen, onze new boys & girls. Hun hersenen werken snel en ze rennen als een beest achter hun ideaal aan. Zo hoort het. Ik geloof dat de wereld drijft op jonge ondernemende mensen. Maakt niet uit of ze in software, leensysteem voor spullen of senior services doen.
We hoeven ze heus niet aan ideeën of energie of enthousiasme te helpen. Ook niet aan een Mac, want die hing al als speelmobiel boven hun wieg. Maar we moeten wel onze ervaring met hen delen. Zodat ze niet ongemerkt tien kilo aankomen en zich als old boy & girl gaan gedragen. En hun bedrijf, inclusief administratieve organisatie, compleet out of shape raakt.
Van startup naar grown-up
De goeie startup heeft een launching customer, een investeerder, zelfs een kantoor. Maar dan. Dan zijn oprichters ineens CEO, CSO of iets anders met een C. Auto, mooie keuken & keukentafel op de zaak, oja en de admin, daar huren we wel iemand voor in. Risico: kosten lopen op, de ondernemer dwaalt af en het allerergste: hij of zij dreigt de broodnodige agility te verliezen. Dat is geen goed nieuws voor de time-to-market. Old boys weten dat een succesvol bedrijf drie pilaren heeft: een goed doorontwikkeld product of dienst, een niet aflatend sales-team en ja, iedereen moet eraan geloven: een transparante administratieve organisatie. Het is geen toeval dat succesvolle startups drie mensen aan het stuur hebben. Tuurlijk heeft een schip maar 1 kapitein, maar die staat ook niet in zijn uppie te sturen, te schrobben en kolen te scheppen. Ondernemen is spannende dingen doen. En bijna net zoveel niet-spannende dingen. Als onze new boys & girls voldoende tijd besteden aan die zogenaamd boooring zaken als cash flow management en een keurig archief met permanente stukken, dan kunnen ze alles, echt alles. En dat is precies wat wij, old boys & girls, ze gunnen. 

14 Apr 2014

Immejurkie. BoodschappenJurkie.


Zelfscanner of niet, je gaat er toch weer heen. Hoewel ze me niet meer bij de betaalpaal zullen zien. Dan zit je namelijk het werk van de supermarkt te doen. Bovendien, als je motoriek een beetje hapert, zijn die streepjescodes echt waardeloos.
Boodschappen 1 voor 1 op de band leggen, volgens mij deed ik dat vroeger ook vloeiender. Daar heb ik dus een work-around voor: ik kieper m’n mandje gewoon leeg als een kruiwagen. Hop, alles in 1 keer op de band. Jongen of meisje achter de kassa denkt: hoe ouwer hoe gekker. Ik denk: moe-jij-eens-oplette, I’ve only just started.
Alles wat vóór het kassamoment gebeurt, is nog leuker. Komt doordat de zelfscanwinkel is opgesteld als een flipperkast. Probeer maar eens in 1 rechte lijn van de aardappelen naar de pizza’s te komen.
Groot verschil met de lidl, waar je in je PraktischeJurkie langs de keigezellige vriesvakken en aanbiedingsbakken banjert. Inladen die handel: broodjes, fruit, groente en wc-papier. Veel. Kom bijna nooit iemand tegen die ik ken. Ga je naar de hollandse super, dan heb je toch een ander Jurkie aan, meer een GespreksJurkie. Door die flipperkastopstelling kom je wel echt o-ve-ral. Twee keer. Dan kom je ook vaker iemand tegen, met wie je eens rustig een levensbeschouwelijk gesprek van driekwartier bij de inlegkruisjes gaat staan voeren. Kan overal over gaan. De verkiezingen, je kapsel, je man of wat-ga-jij-eten.
Zouden ze dat nou opnemen, die gesprekken? Met geheime microfoontjes tussen de knakworsten? Bij de koelvakken hangen ze niet, veel te koud om te kletsen. En dat ze die opnames dan gebruiken voor de volgende marketing campagne. Zovan: nou, aan die kleine mevrouw in (altijd) die blauwe jas te horen, is het wel weer eens tijd voor een Smurfenactie. Of nee, laten we een Wellness & Beauty Actie doen, daar is ze wel aan toe. Hm. Wie mij de volgende keer tegenkomt bij de conserven ofzo: als ik plotseling begin te fluisteren en je meeneem naar de koelvakken, is het daarom. Ze horen alles.



OndernemersJurkie. Ik Ga Niet In De Python


Ik Doe Het Niet. En dan ’s avonds op het Jeugdjournaal zeker ‘We beginnen met een naar bericht’ (over een moeder die met d’r kinderen met middelpuntvliedende kracht van zillion Newton in de parkvijver van de Efteling is geslingerd). Wat gebeurt er: ik ga in de python. Twee keer. En met het hele gezin in Joris en de Draak. Dan denk je dat je alles gehad hebt in het leven. Ga je nog een keer. De Efteling krijgt het voor elkaar. Dat we met zijn 5-en EUR 150 neertellen om binnen te komen EN dan ook nog in de achtbaan stappen. Met zijn allen, he. Niet eens om dat geld eruit te halen.
Hoe krijgen ze me zover?
Deze BV met als (enig) aandeelhouder en vermogensverschaffer de Stichting Natuurpark Efteling uit 1952 levert perfectie. Zo doen ze dat. Met 2500 (!!) werknemers leveren ze precies wat de klant wil, ook al Wil Ze Het Echt Niet. En dat bij ruim 4 miljoen bezoekers per jaar, die een bedrijfsresultaat van EUR 9,2 miljoen bij elkaar schrikken, genieten, eten, wachten, gillen, lopen. De ingang is al geweldig, je legt bijna dankbaar die anderhalve rug neer voor de toegang. Sprookjesbos, perfect. Precies zoals je het vroeger aan elkaar fantaseerde. Ezeltje strekje. Gooi je dan ook nog 50ct in voor een plastic munt. Want dat verhaal vond ik altijd zo leuk. Ooh zalig de waterlelies. Stem van bekende Nederlander. Alles klopt! Hoewel, een dingetje was tricky. De Trollenkoning in ‘t Sprookjesbos. Je staat kinderlijk voor dat ding, toch een beetje te sidderen alsof-t-ie echt is. Tot dat ineens de stenen tegel waarop je blijkt te staan, begint te trillen. Volgens mij mag je daar niet op als je als vrouw een spiraaltje hebt. In de sportschool mag dat tenminste niet.
Maar goed, zolang duurt dat trillen niet. Na attractie op attractie koop je van puur plezier zelfs een frietje met cola. Why? Omdat je in een goeie bui bent, dankzij die perfectie van de Bobbaan, het meisje met de zwavelsnikstokjes en het land van Laaf. Moest de hele tijd Land van Conclaaf denken, maar zo grappig is dat nou ook weer niet.
Zó doen ze dat
De Efteling investeert in alles, als het maar perfect op de wens van de klant inspeelt. Zo doe je dat. Dan investeer je EUR 17 miljoen in een water & lichtshow van 12 minuten waar je 4,5 klm leiding voor aanlegt. Maar dan kun je ook 6.500 mensen per keer van die show laten genieten. Ik werd er verdorie bijna emotioneel van, zo perfect zit die fonteinenshow in elkaar. Zo krijg je die duizenden mensen per dag langs je kassa. En daarom moeten alle ondernemers naar dat park.
Oja 1 ding: perfectie + investeren zijn een ander woord voor: je ’t schompes werken. Jammer he.


OndernemersJurkie. Sugar Marketing


De sugar is in de aanbieding en ik wil nog een appeltaart maken, ben zo terug. Oh wacht, neem dan meteen pancakes mee en long grain rice. Hebben we trouwens nog wel tomatoes, canned tomatoes dan he, niet die verse dingen. En dutch spiced cookies en kitchen towels. Als je goed kijkt, kom je de nederlandse ondertiteling wel tegen hoor, die long grain rice blijkt dan gewoon witte langgraan snelkookrijst te zijn. Drie keer raden wat die dutch spiced cookies zijn.

Why geven ze alle extra goedkope spullen bij AH engelse namen? Associeren we engels met goedkoop? Wil Ahold vooral de internationale klant aanspreken? Hoop ik niet, zou die doelgroep toch een beetje afwaarderen. Of erger nog, stel je voor dat je in de VS of in het VK boodschappen gaat doen en dan ziet dat alle echt goedkope spullen nederlandstalige productnamen hebben? Voel je je toch een beetje lagelonenlanderig. Terug naar onze eigen AH in ons eigen, gewone dorp Huizen. Wat als je geen engels spreekt of leest, loop je dat goedkope spul dan mis? Die nederlandse ondertiteling moet je echt willen zien. Als dit de nieuwe prijsstrategie van Ahold is, dan mag ik hopen dat het de laatste is. Want als het nog goedkoper moet, zetten ze ’t dan in ’t Chinees ofzo op de verpakking? 

Mail bij nieuw jurkie