9 May 2014

OndernemersJurkie. Miljonair in 5 stappen


Steeds maar weer vragen mensen me hoe je miljonair wordt. Moet je vooral aan mij vragen. Toch snap ik dat wel, ik weet namelijk dat het echt heel gemakkelijk is. 
Ook jij kunt het. Want je weet, waar een wil is, is een weg. Behalve natuurlijk als je bijvoorbeeld in de slums van Mumbai zit of als je net je nek hebt gebroken of weetikveel een heftige ziekte hebt. Maar voor al die anderen is het appeltje eitje. Appeltje koekje eitje, zoals de kapster zei. 
Komt-ie, in 5 eenvoudige stappen.

Stap 1. Zorg dat je energie hebt. Voor mijn part uit supplementen die je wegspoelt met red bull, maakt niet uit, als je maar tomeloze energie hebt. 
Stap 2. Zorg dat je tijd hebt. Vergeet je gezin wat vaker, je vrijwilligerswerk, online shoppen en eindeloos vakanties zoeken en ga zitten voor het echte werk.
Stap 3. Zorg dat je weet wat je eigenlijk wilt. Kannieschele wat, als je het maar weet. 
Stap 4. Zorg dat je alles weet over wat je dan dus blijkbaar wilt. Google je suf en vraag je suf. Daar kun je dus gewoon bij blijven zitten he, dus hier word je ook al niet moe van. 
Stap 5. Zorg dat je je spul verkoopt. Weet je wat me opvalt? Dat veel bedrijven op internet een onvindbare, krakende of zelfs ontbrekende kassa hebben. Daar hebben fysieke winkels toch een vette voorsprong. Iemand weleens met een leeg mandje langs de kassa van Ikea gelopen? Dat dacht ik al. Hup. Plak een shop aan je site, plaats je dienst of product of voor mijn part je man of je hond erin en kedeng laat de kassa rinkelen. Grafisch materiaal nodig? Pluk een foto van een of ander lekker wijf van internet en klaar. 

Zo, je bent er bijna. Nu hoef je alleen nog maar 100.000 volgers en vrienden te hebben, een goeie copywriter, anders snappen je prospects niet wat je verkoopt en dus die internetkassa. Als je toch bezig bent, doe dan nog even iets met mailings en adwords.
Nou, viel dat mee of viel dat niet mee? 

8 May 2014

Immejurkie. Pardonbestuurder.


Immejurkie heeft altijd een TaalJurkie aan. Heerlijk, past overal onder en bij. Het is zelfs zo erg, dat ik alle, echt alle woorden die ik hoor of spreek of denk, in mijn hoofd spel. Welke taal het ook is.
Laatst kon ik mijn spellingsplezier niet op, toen een meneer uit de politiek een toespraak hield. Het was echt oersaai, totdat hij zei: Aantakken. Aantakken? Wat zegt-ie nou? En ja hoor, het bestaat echt, aantakken. Dat wil zeggen, bij overheidsbestuurders. Krijg je dit soort zinnen, komt-ie, tak maar aan:
We moeten er samen de schouders onder zetten om het bedrijfsleven te laten aantakken bij de regionale herstructurele herziening van de lange- en middenlange termijnvisie op de sociaal-economische ontwikkelingen in de aantakkende sectoren die we via provinciale subsidies, waarmee we focussen op geld, proberen te triggeren om ook de politiek te sonderen bij het laten aantakken van de diverse gremia die in historisch perspectief een optimaal belanghebbende stem zouden moeten hebben zodat we de meeste items stapje voor stapje kunnen dichttimmeren overigens niet zonder de achterban in de visie op onze agenda voor de toekomst van het sociale domein dat is overigens iets anders dan kroondomein te laten aantakken, want we moeten de breedgelaagde doelgroep de regie terug te geven die we eerst trouwens hadden afgepakt, zodat we dit kartrekkende plan zonder keihard knokken op zijn hoogst met een stukje worstelen onverminderd op kernpunten kunnen laten aantakken.
Smullen natuurlijk, maar hier takt zelfs het TaalJurkie een beetje af.
Kom, bestuurders, lees je eigen tekst voor aan een kind en vraag het kind om de boodschap samen te vatten. Kind denkt: pardon???
Dan weet je dat het anders moet, bijvoorbeeld in B-1 Nederlands. Scheelt een hoop talkshows om ’t alsnog uit te leggen. Intussen doet het kind niet moeilijk over je doolhoftekst en vergeeft je, ruimhartig zelfs. Heb jij even geluk. Ben je zomaar pardonbestuurder. 

4 May 2014

4 mei



Elk jaar naar Bloemendaal, op 4 mei, naar het graf van opa, Hilbert van Dijk. Op 16 juli 1944 in de duinen gefusilleerd, samen met de jongens Post en nog een paar jonge mannen. Tot 2008 kon ik oma nog bellen als ik bij het graf stond. Ze is bijna 102 geworden.
Zij was samen met haar man dapper, extreem dapper in het verzet.  Als je meeloopt  in de stille tocht door de duinen naar de ‘Eerebegraafplaats’ en een beetje rillerig bij het graf staat, dan lijkt het net alsof je ook een beetje dapper bent. Niet dat het voor ons zo moeilijk is. Je tuft er in je auto op je gemakje heen, muziekje aan, repie chocola d’r bij. Pompidom, kijken wie er dit jaar zijn. Da’s dus wel ietsie anders dan wat opa deed. Niks chocola, ook al was hij banketbakker in Kampen. En niks gezin; die zaten thuis in angst, verstopten wapens in ’t wiegje van broertje. Opa zei Nee tegen de angst, tegen het kwaad. Juli 1944. Verraad bij de Weteringschans, executie in de duinen. En dan nóg Nee zeggen. Zelfs geen Ja tegen je eigen leven. Já zeggen tegen het leven van een ander. Wie doet ’t hem na?
Weet je wat er op zijn grafsteen staat? En niemand kan ze rukken uit de hand mijns vaders.

4 mei 2014: En vandaag? Vandaag noemt burgemeester Van der Laan van Amsterdam de groep verzetsstrijders, waaronder onze opa, in zijn toespraak op de Dam. Onder zijn schuilnaam Arie.

Mail bij nieuw jurkie