14 Jun 2014

Immejurkie vs Mulisch


Jaar of tien geleden besloot ik dat ik net zo goed ging worden als Mulisch. Wat dat ‘goed’ dan was, weet ik niet meer. In een of andere elevator pitch riep ik dapper: ik wil maar (‘maar’) 3 dingen, gezondheid, geluk en geld. Gezondheid was natuurlijk geen issue, ik zat nog in de onsterfelijke fase. Geluk was er en is er, met het mooiste gezin & support team van de wereld. En dat geld verdiende ik gewoon met copywriting en by the way ik was bezig net zo goed te worden als Mulisch, dus dat was ook al bijna geen issue meer.
A few years on...is er niet zoveel veranderd. Dat onsterfelijke is er een beetje af, geluk staat als een huis en dat copymoney gaat wel ok. Nu nog net zo goed als Mulisch worden. Dan kom je vast bij een talkshow op tv, bedacht ik. Die kennen immejurkie natuurlijk helemaal niet, dus de uitnodiging moet nog komen. Voor als ze toch een uitnodiging sturen voor een talkshow appearance, desnoods bij ‘Boeken’ (Welk boek, mevrouw? Oh. U moet nog beginnen?) heb ik een lijstje gemaakt van de verschillen tussen Immejurkie en Mulisch. Dat is lekker makkelijk voor de talkshow-host. De voor de hand liggende verschillen sla ik over:


Mulisch
1.       Lange zinnen
2.       Dikke boeken
3.       Kennis van geschiedenis – alle geschiedenis
4.       Grote neus
5.       Altijd op boekenbal
6.       Enorm oevre
7.       Mythologisch-Magisch-Psychologisch Evenwicht
8.       Verfilmd
9.       Deed niks anders dan schrijven
10.    Zat niet op fb/lintjesin/twitter

Immejurkie
1.       Korte zinnen
2.       nvt
3.       nvt

4.       Kleine neus
5.       Boekenbal?
6.       Mini-oevre
7.       Nvt.

8.       Komt vast nog
9.       Smokkelt om te schrijven
10.    Zit overal op

Ok. Ik snap ’t al.

Volgende keer: Immejurkie vs Donald Duck.

13 Jun 2014

Immejurkie weet ook niet waarom

Hoor je het ook zo vaak? De grote waarom-vraag. Waarom gebeurt al die ellende toch, waarom ben ik ziek, waarom gaat die en die dood, waarom is er oorlog, waarom, waarom, waarom krijg ik geen antwoord? Het grote Waarom? We hebben het vastgeplakt aan ellende. Probeer het maar eens hardop te zeggen: waaaaroooommm???? Lukt dat nog niet, krimp dan een beetje ineen en zeg er ‘toooccchhh’ achteraan, klinkt vast al heftiger, klaaglijker, diepte-van-ellendiger.
Maar hey, wake up: Waarom schijnt de zon? Waarom gaat het goed? Waarom lukt je werk? Waarom kun je schrijven? Waarom heb je vrienden? Waarom geeft een vrolijke mevrouw bij de kassa je 1 van haar 4 net gekochte magnums? Waarom mensen zich niet afvragen, waarom iets goed gaat, weet ik niet. Waarom er heel veel goed goed gaat, weet ik ook niet. Ik weet inmiddels wel, dat je best gewoon eens lekker blij kunt gaan zitten zijn met wat er goed gaat.

Taaljurkie. 4 poten op de grond.

Stel je bent copywriter en je helpt iemand z’n tekst oppoetsen. Kan iedereen zijn. De CEO van een multinational, een student die een slim afstudeeronderzoek deed, maar moeite heeft met d’s en t’s, een manager die met een communicatieplan als een bijsluiter zit, een MKB’r die wel wat beters te doen heeft dan iets met teksten. Wie er ook aan het hannessen is met teksten, z’n structuur niet voor elkaar krijgt, kilometers lange zinnen met 6 bijzinnen fabriekt, slaapdocumenten moet verkopen – en dat allemaal weet, maar het niet kan helpen. Zelfs redacteurs van het FD, die in elke tweede zin een metafoor gebruiken. Al die mensen, van CEO tot directeur van de basisschool tot student die z’n scriptie niet durft in te leveren. Allemaal helpen we ze.
Vertelde ik thuis aan de keukentafel, tamelijk tevreden over m’n vakkundigheid. Op het zelfgenoegzame af. Eigenlijk behoorlijk zelfgenoegzaam.
Samenvattend, zegt de zoon (12): dus voor iedereen die niet ziet hoe z’n teksten moeten, ben jij een soort blindegeleidehond?

Zoooo. Mevrouw staat weer met vier poten op de grond. 

10 Jun 2014

MoeJurkie heeft een wereldidee


Soms ben je zo moe dat je niet meer helemaal scherp bent. Als je heel moe bent, echt jetlag-moe, dan kan dit gebeuren, als je toch nog even gaat mountainbiken. Je parkeert je fiets ergens onderweg om bij een hardloopwedstrijd te kijken. Tollend op je benen weet je je fiets nog terug te vinden ook. Terwijl je niet eens hebt meegedaan, alleen maar een beetje hup-hup hebt staan roepen. Diepe zucht en je hijst jezelf op je ouwe bikey. Wat een crisisding eigenlijk, zo’n mountainbike. Crisisstuur ook. En die handremmen, onhandige dingen zeg en wat lopen die kabels gek. Na een tijdje ploegen kom je erachter: stuur achterstevoren. Het kan. Ik weet dat nu. Wat ook kan, is dit: nog gauw even dat pianostuk instuderen. Eerst de bovenhand. Na drie keer de eerste 20 maten, weet je het zeker: dit kunnen mijn hersenen niet meer. Totdat je ineens merkt dat je links met rechts, dus onderhand met bovenhand hebt verwisseld. Stug een kwartier lang. En deze dan: je gaat naar een afspraak, 30km verderop, met de auto. Muziek aan, anders dut je in. Ineens ben je er. Zonder dat je ook maar iets van de route kunt terughalen. Je kunt ook best ver komen met ingeklapte zijspiegels. In ieder geval de straat uit. Het kan. Ook dat weet ik nu. Ik hoop dan maar, dat ik niet de enige ben die weleens met d’r stuur achterstevoren zit, op die mountainbike dan. Of die zich vergist in teksten (ai!). Laatst liep ik in de xenos, moest iets tafelklederigs hebben. Je loopt een beetje te dolen langs de schappen en denkt, een fractie van een seconde: He? Verkopen ze hier placenta’s? Je kijkt nog een keer. Oh. Placemats. Letters kloppen ongeveer. Maar als ook jij denkt dat ze placenta’s verkopen bij de xenos, dan is dat het signaal dat je een MoeJurkie bent. 

Dan kom je thuis. HOE kan het dat andere mensen ALTIJD een keurig huis hebben. 

En je neemt een besluit. Morgen sta je om 0900u precies voor de Ikea. Je loopt de nog stille winkel in, kiest een vrolijk ingerichte woonkamer uit en gaat eens rustig een boek liggen lezen. Tegen dat het koffietijd is, loop je naar de afdeling Keukens, kiest alweer een gezellig exemplaar uit en je gaat op een hippe barkruk koffie drinken (uit je thermoskan). Je beker mik je gewoon in de Ikea Afwasmachine. Daarna door naar de Slaapkamerafdeling, op zoek naar een rustige hoogslaper. Komt er onverhoopt een klant ofzo te dichtbij, zeg dan dat je de nieuwe etalagepop bent.
Als het ongeveer 13:00u is, ben je herboren. Tegen het verkeer van de Ikea in, wandel je naar de ingang, pakt de goederenlift (anders moet je zover omlopen) en je stapt weer in je auto. Thuis jaag je je hele gezin over de kling dat ze nu toch eindelijk eens keer moeten gaan opruimen. Want jij moet boodschappen doen. Hopen dat het bankje bij het koffie-apparaat van de appie niet bezet is.









9 Jun 2014

Immejurkie. JubelJurkie

Call-to-Action Jurkie leverde een aantal verzoeken op. Dit is Immejurkie 50, over het JubelJurkie, naar het joods concept van JubelJaar.

Zo, nog een beetje gejubeld vandaag? Nou nee, morgen jubel ik pas weer, ben nu aan het werk. Leuk woord he, jubel. Vrolijk, zonder harde medeklinkers. Jubileum vind ik wat statiger, komt door dat ‘eum’. Jubileum is positief, er valt iets te vieren. Huwelijk, werk, leeftijd, koningschap, dat soort dingen. Jubileum voelt anders dan herdenken. Herdenken klinkt als memoriam, is heel anders toch? Jubel is een joods woord dat van yōbhēl komt en dat heeft weer te maken met de ramshoorn. In de joodse geschiedenis bliezen ze eens in de 49 jaar, precies op Verzoendag, flink hard op de ramshoorn, de bazuin. Zo kondigden ze het Jubeljaar aan, het 50ste jaar. In het ultrakort: in het jubeljaar kreeg iedereen zijn erfdeel terug. Slaven kregen hun vrijheid terug, het land kreeg een jaar rust en als je in de afgelopen 49 jaar goederen of land had moeten verkopen, kreeg je dat ook weer terug. Had je in de tijd tussen de jubeljaren inderdaad iets moeten verkopen, dan hing de verkoopprijs af van het aantal jaren tot aan het volgende jubeljaar. Het kwam er op neer, dat Israel het erfdeel dat ze van God kreeg, nooit zou verliezen. In praktijk bracht het gelijkheid in welvaart met zich mee. Wat ik dan weer niet snap, is dat dat maar eens in de 50 jaar was. Zo oud werden ze vroeger toch niet? Misschien was het wel overdraagbaar. Kreeg je het erfdeel van de vorige generaties terug of gaf je het terug aan wie dan ook.
Eens kijken wat ik terug zou willen, wat ik in de afgelopen 50, ok, 48, jaar heb verkocht, of als vrijheid heb ingeleverd. Ik kan wel wat bedenken. Maar dat moet andersom dus ook. Moet ik iedereen die mij iets gaf of verkocht, ook weer alles teruggeven. Aiai, dat lijkt me vreselijk: moet ik dan dus al die fb-likes teruggeven? Al die google pageviews op immejurkie? Net jarig geweest: ben net zo blij met bezoekjes en cadeautjes, moeten die ook weer terug? Zal toch niet?
Belasting wil ik wel terug, zeker als ondernemer. Studiebeurs heb ik er wel mee terugbetaald denk ik, hoewel ik met 6 ½ jaar studeren de overheid en mijn ouders wel wat heb gekost. Even tussendoor: dat leenstelsel vind ik prima. Waarom zou je niet investeren in je opleiding? Ooit een ondernemer van 18 gezien die een jaar of 4 elk jaar duizenden euro’s van de staat kreeg om zijn onderneming te starten? Zonder business plan he, zonder marktonderzoek, zonder leads of investeerders. Die moet zijn eigen geld bij elkaar zien te jubelen. En de bank doet meestal niet aan kwijtschelden.
Jubeljaar, verzoendag, erfdeel. Prachtconcepten. Zeker dat jaar rust spreekt me wel aan. Dat heen- en weer teruggeven, gelijkheid van welvaart, hmmm tjaa, dat vind ik lastiger. Jullie hoeven de immejurkies echt niet terug te geven. En ik ga ook niet een jaar pauze inlassen met immejurkies tikken. Wie moet er eigenlijk op die ramshoorn blazen om het jubeljaar aan te kondigen? Ik weet het. Je moet zelf elke dag even ‘yohbelen’, elke dag even rust, elke dag bedenken dat je heel veel zomaar hebt gekregen. Zonder dat je het terug hoeft te geven. Geluk mag je namelijk houden. En delen.


Mail bij nieuw jurkie