2 Jun 2015

Immejurkie's Opvolgster

Vroeger snapte ik niet dat mensen die een andere taal spraken, elkaar verstonden. Ik vond dat zo gek. Ze deden vast net alsof, zo ingewikkeld praten met zo’n gekke tongval. Ik weet ineens wat ik dan ook dacht: "in hun hoofd denken ze gewoon in het Nederlands, dat kan niet anders." Ik wou dat ook kunnen, zo’n geheimtaal spreken. Dat is een beetje gelukt met een paar talen. Als je ze eenmaal een beetje spreekt, ben je vergeten hoe het was toen je ze nog niet sprak. En dan vind je het normaal om die gekke taal te spreken.

Als iemand anders iets kan, wat dan ook, dan vind ik dat meestal helemaal niet gewoon. HOE kunnen ze dat nou kunnen? Ik kan iemand’s vaardigheden echt bewonderen. Je weet dat niemand zomaar een stapeltje knappigheden heeft meegekregen bij zijn geboorte. Dat niemand zich in 1 dag tot professioneel schilder, patissier, vertaler, docent, moeder heeft ontwikkeld. En dat niemand dat zonder ongelofelijk hard vallen en dapper opstaan heeft gedaan. Daarom wil bijna niemand met iemand anders’ succes of teleurstelling ruilen, omdat je geen zin hebt in dat voortraject van vallen en opstaan. Nog afgezien van wat er daarna komt.  

Als je zelf iets kunt, vind je dat meestal wel gewoon. Dan vergeet je je voortraject van 20.000 uur copywriting of 400 preken of 6000 babyflesjes of 10.000 sokken opvouwen of 5000 avonden in zaaltjes staan voordat je voor de koning mag zingen of 100.000 kinderprikjes geven voordat je tropenarts bent. Ook die 100 immejurkies, hoe snel ze ook tevoorschijn kwamen, je kunt ze pas schrijven als alles al is gebeurd.

13 May 2015

Immejurkie’s Vaarwel

Daar gaat ze! Immejurkie maakt plaats. Honderd jurkies mochten aan de online waslijn wapperen. Daar blijven ze ook wapperen. Je kunt ze gewoon blijven lezen. Totdat het boekje klaar is. Okay, boekje is er nog niet, eigenlijk nog lang niet, maar dat ligt niet aan de Immejurkies.

Immejurkie is per ongeluk ontstaan, toen een oerhollandse aannemer van tegen de 70 tegen me zei dat ik best een lekker wijf was. Ik liep toen immejurkie. De 99 zusjes van Immejurkie en die Lekker Wijf Immejurkie zorgden samen voor een vast lezerspubliek van 1000 mensen. Alleen via fb. Af en toe stel ik me een zaal met 1000 mensen voor en dan denk ik: ik lijk wel gek dat ik dat allemaal op durf te schrijven want die 1000 vaste lezers plus die 1000 tussendoorlezers LEZEN dat allemaal en WETEN dat nu allemaal.

MoederJurkie bleek nummer 100 te zijn. Toeval. Honderden en honderden mensen lazen deze droevige Immejurkie. Omdat ze echt is. Net als alle andere Immejurkies.

Ik weet niet wat er na de Immejurkies komt, ik laat me verrassen. Alle Immejurkies kwamen ook zomaar uit de toetsen zetten, bijna allemaal waren ze netjes binnen driekwartier klaar en bijna allemaal waren het verrassinkjes, ook voor mij.

Dank jullie wel voor het lezen, herlezen en delen van de Immejurkies. Ik hoop dat de duizenden pageviews gelijk staan aan duizenden glimlachen.

Mariette

9 May 2015

MoederJurkie


Van alle jurkies in je leven, is er 1 de mooiste en de droevigste. Je moederjurkie. Zelfs als je je kind voor altijd moet loslaten. Dat doe je ook helemaal niet, dat loslaten. Je dacht toch zeker niet dat we haar 16 jaar geleden op 11 mei echt hebben los gelaten? Je dacht toch niet, dat dat kan? Als je kind sterft, laat je haar juist niet los. Je hart breekt, je leven breekt en je moederjurkie wappert troosteloos om je heen. Loslaten? Loslaten hoeft niet. Overdragen wel. En op een dag begrijp je: het gaat niet om ons verdriet, het gaat om haar leven, het gaat om haar. Voor haar geen moederjurkie. Jij hebt nog wel een moederjurkie. Je mag het niet laten verpieteren. Da’s niet goed. Ook al mis je 1 van je 4 kinderen, je moet voor je moederjurkie zorgen. In de was d’r mee, strijken, knoopjes aannaaien, lekker fris. Zo hebben al je kinderen, ook het dochtertje dat je hebt overgedragen, een moeder met een mooi moederjurkie.

8 May 2015

GastJurkie

Deze ImmeJurkie is door een gastschrijver geschreven.

Kwam zomaar binnengewapperd.

Jurkie. Een vrolijk, alledaags woord met een vriendelijke klank. Meestal zijn ze zelf ook vrolijk, in ieder geval niet gemeen of achterop-nrc-azijnerig.

Immejurkie zou wat mij betreft een variant mogen hebben, bijvoorbeeld Immesas of Immehum, Immezelf want Immejurkie impliceert op voorhand dat ’t allemaal om een jurk gaat. Vandaag was ik behoorlijk Immezelf. En zeker niet Immehum. Soms word je toch een beetje moe van het altijd maar positief willen zijn en vooral ook moeten zijn. Anders schijn je ’t niet te redden. Daar draait ’t om. Ik draai ’t liever om. Waarom niet gewoon Immezelf zijn terwijl anderen lekker doorleven met hun eigen leven. Laat mij maar dobberen. Ik red me wel. En wat als ik me niet red? Don’t worry, er zijn altijd vrienden die willen luisteren naar je of je verdriet willen delen. Alleen daarna, ja daarna…. Dan moet je er zelf weer mee dealen. Een Dealjurkie. Zou dat iets zijn. Die trek je aan en de ballast valt van je af. Problem solved. Je geeft ’t gewoon aan iemand anders die zich wel kan redden, denk je. Ik heb liever een oprecht Deeljurkie, toch weer een jurkie. Zo een dat met wie je dat wilt, je verdriet kunt delen, maar dat ’t dan weer niet met iemand anders word gedeeld. Dat je dat weet. Daar word ik dan weer vrolijk van.

Dank je wel, gastschrijver.

8 Feb 2015

KoudeKermisKunst


De Rijksoverheid doet aan subsidie voor vanalles en nog wat. Stel je bent beeldend kunstenaar en je hebt iets gemaakt. Dat kostte giga veel tijd, het moest steeds overnieuw, dus je kon niet ook nog ergens geld gaan verdienen met iets anders dan kunst. Dan kun je subsidie krijgen. Van die subsidie leef je en maak je kunst.
Potdorie - nou koopt niemand het. Zit je dan. Op een dag dient zich een koper aan. Die heeft geen geld om kunst te kopen, maar wil dat wel. Jouw kunst, die jij met subsidie hebt gemaakt. De koper is hebberig en denkt: weet je wat, ik ga een renteloze lening afsluiten bij de Rijksoverheid om die met rijkssubsidie gemaakte kunst te kopen. Koper profiteert van de Kunstkoopregeling, tot een verrukkelijk maximum van EUR 7.000. Er zijn een paar voorwaarden, waarvan wat mij betreft de opmerkelijkste is dat de kunstenaar van na 1945 moet zijn en nog moet leven. Oja en je kunstwerk moet niet al een keer eerder verkocht zijn. Vette kans. Je moet ook geen goedkoop spul leveren, want iets van onder de EUR 450 komt niet in aanmerking voor de Kunstkoopregeling. Lees de volgende zin goed en denk er even rustig over na. Met subsidie van de rijksoverheid koop je kunst die is gemaakt met subsidie van de rijksoverheid.
Sta ik mooi voor gek met m’n columns waar ik een pietepeuterig eurootje voor vraag en dat nog rethorisch ook. Ik maak het even nog wat erger: de komende 4 jaar krijgen de Podiumkunsten EUR 116 miljoen. Wil je in ons eigen Huizen een paar euro’s van de jaarlijkse ruim EUR 1 miljoen cultuursubsidies ontvangen, dan moet je OF in de bieb werken, OF meedoen aan de KunstPickNick (never heard of) OF bijvoorbeeld in de bios aan de slag.
Nergens zie je staan: x euro voor grensoverschrijdende, nimmeraflatende, waargebeurde dan wel waarverzonnen columns. Toepassen van taal is kunst, maar ik zoek nu dus het vakje “Columns Subsidie”. Is er niet.
Ik zit gratis kunst te leveren. Mij best, columns schrijven deed ik tot nog toe niet om of voor het geld. En dan: l’art pour l’art, dat kan extra goed voelen, of noest, of bar of oer. Dat doet het ook wel, maar als ik die subsidiebedragen zie, voelt dat Immejurkies of Je Bent Nog Zo Jongs tikken toch een piepklein beetje als KoudeKermisKunst.

28 Jan 2015

Handen

Deze column was ik vergeten - is al 6 jaar oud. Vandaag kwam ze weer opduiken, na een gesprek over Handen en over hoeveel je eigenlijk van je eigen handen, of die van je kind of je partner, houdt.

Handen. De meesten van ons hebben er twee. Tien vingers. En wat houden we van ze. Wat zien we ze vaak. Ze vertellen veel, je handen. Je hebt duidelijke handen, van die beetje vierkante, stevige handen. Ik ben dol op duidelijke handen. Je hebt washanden, beetje ruw, beetje droef soms. Je hebt deftige handen, beetje bleek en dan met een paar gouden ringen met iets van parelmoer.

Wist je dat er dus ook nog eens een fantastische, maar nog weinig bekende link is tussen je hersenen en je handen? Eentje die je niet maar zo bedenkt. Denk Pontius Pilatus. Denk doopritueel. Heb je ‘m al? Vooral voor twijfelende ondernemers van het grootste belang. Helemaal als je op een kruispunt in je onderneming staat, of als je nog moet starten. Stel je moet beslissen of je wel of niet naar bijvoorbeeld het ultieme, bovendien gratis, Marketing & Communicatie Congres van het jaar gaat. Maar je moet ook die bijna-opdracht nog binnenfietsen. En nog een column schrijven. En de Avondvierdaagse nog meelopen met je grut, ja de 10 km keer 4. Dan moet je kiezen.

University of Michigan zegt: beslis, was je handen en ‘move on’  Ze hebben het wetenschappelijk onderzocht. Stond eind mei in het toonaangevende tijdschrift Science. Mensen die een lastig besluit nemen en daarna meteen hun handen wassen, zijn veel tevredener over hun besluit, dan mensen die hun handen niet meteen wassen.

Het voorbeeld dat de wetenschappers gaven, was dit: je staat voor het vreselijke dilemma: weekend Rome of weekend Parijs. Je bedenkt de voor- en nadelen van beide snoepreisjes. Je kiest Parijs, want Parijs is zoveel leuker, cultureler, goedkoper, dichterbij. Whatever. En Rome is verder weg, hotel te duur, Italianen te macho, bedenk nog maar wat negatieve dingen. Parijs dus. Mensen die na die keuze niet meteen hun handen wassen, blijven in  hun hoofd die keuze voor Parijs verdedigen. Ze blijven langer malen. Mensen die hun handen wel meteen wassen, slaan dat getob over en zijn gewoon blij met Parijs. ‘They move on’ zal ik maar zeggen. Met het wassen van je handen, was je je negatieve overwegingen bij je Parijs vs Rome besluit weg. En je gaat zonder twijfel naar Parijs. Het gaat echt om het wassen met water en zeep. Het gaat niet om de afleiding door de activiteit ‘handen wassen’. Met water en zeep reinig je je geest van getob.

Ik heb de hele week voorafgaand aan deze column om de haverklap na een besluit, zoals dat Marketing & Communicatie dingetje waar ik dus niet heen ging, mijn handen gewassen. Heb geen seconde meer getwijfeld en heb die opdracht gescoord. Het werkt gewoon. Misschien wordt het een soort omgekeerd Pavlov-effect, maakt niet uit. Misschien is mijn brein nu geconditioneerd: twijfel – besluit – handen wassen – gaan met die handel – tevreden. Aan de andere kant: valt een 44-jaar oud brein nog te conditioneren? Vast niet. Maar dat brein valt nog prima te sturen. Daarom geloof ik in handen wassen. Elke dag komt er een besluit op je pad. Doorhakken die knoop, handen wassen en vooruit maar weer.

27 Jan 2015

Apple en het Ikea-effect

Bij een iPhone denk je dat je ultiem gebruiksgemak koopt. Intuitief, jaja. Beautiful, klopt. Amazing. Dat ook wel ja. Vooral als je een nieuwe koopt en moet upgraden van je 4 naar je 5 en je kind jouw 4 krijgt en dus alles van zijn 1 of 2 moet overtassen naar die 4 waar jij eerst alles van hebt moeten backuppen en overzetten en synchroniseren en waaaar is mijn password en oohnee simkaartje op maat knippen en oja klopt alles nog met m’n iPad want ik ga van een 3 naar een Air. En alles moet met kabeltjes via je laptop. Itunes, synchronisaties, reservekopieen, ander kabeltje, checken checken oops weer terug foto’s niet gelukt. Dat is dus helemaal niet intuitief. Het kost ons gemiddeld 2 uur per overzetrondje en dan zijn wij vrij handig met ICT en kabeltjes. Ik heb het er nu even niet over welke hindernisbaan je aflegt, als het frontje van je iphone kapoerewitz is.

Gebruiksvriendelijk? Ammeneus.

Ik weet nu waarom we toch EUR 600 voor zo’n iPhone neertellen. Het komt door het Ikea-effect, maar dan in ’t kwadraat. Komt-ie:
Het Ikea-effect is een marketing concept dat vast door mannen is bedacht*. Bij Ikea koop je iets dat je zelf in elkaar moet zetten, dat is namelijk goedkoper. Het neemt ook veel makkelijker mee he, 6 verschillende dozen tussen de 3 en de 30 kilo. Thuis ga je lekker uitpakken, mikt die kubieke meter karton in de schuur gaat er eens rustig voor zitten. Paar uur verder staat je badkamermeubeltje behoorlijk symmetrisch en behoorlijk stabiel in je badkamer. Zo, dat heb je toch maar weer voor elkaar. ’t Was even een gedoe, maar dan heb je ook wat. Als je dat meubeltje kant en klaar had gekocht, was je veel minder tevreden geweest. Dat is dus het Ikea-effect: als je mensen moeite laat doen om iets te krijgen, zijn ze er veel gelukkiger mee. Vette kans, dat je je eigenhandig in elkaar gezette beetje scheve badmeubeltje mooier vindt dan die kant en klare. Hoort ook bij het Ikea-effect. Bij Apple zit dat dus in startklaar maken van je nieuwe iPhone.

Maar het is nog erger: je eigen iPhone is ook de mooiste. Bewijs:

Je eigen iPhone is ook de mooiste. Heb je apps op je iPhone? Tuurlijk – is the pope catholic? En je eigen apps zijn handiger dan die van iemand anders, net als je eigen app-indeling op je scherm. Ikzelf heb bijvoorbeeld alle apps geordend in vakjes die ik dan Travel of Navigation of Japanese noem (dat laatste is opschepperij, geef ik toe). Maar ik heb wel echt een vakje Copywriting. Dus die van mij is echt veel mooier dan die van jou. Omdat ik zelf die vakjes heb zitten maken en je wilt niet weten hoe lang ik daar over heb gedaan. Dat heet vanaf nu het App-Effect. Dan ben je dat synchroniseren en die afspraak bij de Genius Desk in de Apple Store allang weer vergeten.
ps binnenkort ga ik eens analyseren wat je kunt zeggen over iemands persoonlijkheid, door alleen naar de indeling van zijn of haar apps te kijken.

*Moeders kennen het Ikea-effect al sinds moeders bestaan. Zij moeten namelijk giga hard werken om hun kind op de wereld te mogen zetten. En ik spreek uit 4x ervaring. Daarom houden moeders eeuwig van hun kind, alleen al vanwege die moeite. En daarom vinden ze hun eigen kind veel en veel aantrekkelijker dan dat van een ander. Dat weet ik nog van toen ik onze eigen kinderen van het kinderdagverblijf haalde. Die van ons waren verrukkelijk, ik vond het voor andere moeders bijna sneu dat ze met zo’n doorsnee-kind naar huis moesten. Inmiddels vind ik alle babies leuk, trouwens. Dus moeders herstellen ook weer van dat Ikea-effect, maar het kan maar zo weer de kop opsteken.

24 Jan 2015

Ikea is onze oermoeder

Waarom besteden we teveel tijd en geld aan de Ikea? Lekker goedkoop? Hip? Gezellig?

Nee, het zit zo. Ik denk dat Ikea een nieuw soort hoeksteen van de samenleving is, een soort oermoeder. Doe je ogen dicht en denk aan een Ikea Catalogus of een Hej of een fb advertentie. Toe maar, even je ogen dicht.

Wat was het eerste, waar je aan dacht?
Tadadadaaaa: Opbergers, ruimte, hoe hou je het netjes, klein huis/veel ruimte, efficiency, handige ladeverdelers, slimme oplossingen.
Heb ik gelijk?

Kijk, als je naar de Blokker gaat, geef je gewoon toe dat je iets huishoudelijks zoekt. Blokker heeft geen hippe pretenties, hoeft ook niet, je komt er alleen maar voor je nieuwe dweil of waterkoker. Ikea doet wel hip, veel te dichtbij-hip. Je moet het gezellig hebben. Dat hoeft bij de Blokker niet. Bij Ikea moet je met je hippe oma een taart bakken. Je moet met je/een kind een boek lezen en op de bank hangen. Zonder rommel, Geen zwervende sokken of uitgetrapte schoenen, kijk maar eens goed naar de plaatjes. Ikea geeft je maar 1 boodschap: opruimen. Waar doet je dat aan denken? Precies. Ikea is onze oermoeder.

13 Jan 2015

Immedressy’s Medical Dress Code


We’ve all been there. But you never read about it. The dress code for a medical appointment.

There you are, a little nervously toying with the appointment card, thinking one thing only: what to wear? And, more importantly: what will you not be wearing during examinations. I’ll walk you through the key points.

First up – The women-only examination which involves legs up in the stirrups. In this case, you're better off with a skirt or something long, so that you can at least try to stay a little bit covered whilst hanging there I know someone who actually asked if she could leave her socks on.

And, while we’re at it: labour, delivery, childbirth. Hours shopping for that special outfit, quick and easy openings for breastfeeding, matches everything. Hahahaha. Need I say more?

Physiotherapist. Above all, wear something easy, advises the leaflet. In a subtle sort of warning. Which usually means that you’ll be expected to lie for half an hour on the treatment table in almost nothing but your birthday suit. On your stomach and with your face through that hole. All the while conducting animated conversations about your muscle tone and those exercises that you’re most definitely going to do from now on, honest. I’m sure you’ve checked your underwear before the appointment.

Dentist. Make sure that there’s no ‘debris’ stuck in your teeth. That way you needn’t endure the critical glances from the assistant as she silently awaits her next command from the dentist. Cleavage makes no sense, because they’ll only cover it up with that unsightly green patch. Makeup is another consideration: you’ll need to look good close up. And, the devil is in the detail. That’s not a hair on your chin, is it?

Specialist. Check if a physical examination is on the cards. "You may get undressed now…you can leave your socks on." You need to be prepared for this. The doctor too for that matter, but that's another story. But physical examination or not, you still need to know what to wear. Should you present yourself as a business-like ImmeDressy that’s got everything under control? Casually groomed, as if totally at ease in the waiting room? And, I haven’t even got to the ‘jacket on or off’ decision yet. Makeup is a factor at the specialist too. No make-up looks so bare and pasty. Too much is no good either. And a specialist is just as likely to scrutinise your clothes, personal hygiene, teeth, and everything else. So, it’s perfectly logical that you’ll sometimes spend more time thinking about what to wear, than figuring out where that appointment card is again, or even what to ask once you get there.

I once visited the dental surgeon 3 to 4 times a week in terrible pain. Even the triple diclofenac and the something with 'pam' at the end of it didn’t help. I wanted to make sure that when I entered the treatment room, he immediately knew who I was. So each time I wore the same striking blue cardigan. So that he would think: oh that's that woman with the terrible pain. The one who won’t be fobbed off if I tell her it will clear up all by itself, and here’s some paracetamol. This also worked well with the nurse. After just 2 or 3 visits in that same blue cardigan, she instantly knew who I was.

Rheumatologist. Although I don’t suffer from arthritis, I still had reason to visit one once. You have to stand on a glass plate where they start to measure everything. Had I known in advance, I’d have worn jeans. For under that glass lurks a mirror. It was summer, and I was wearing a skirt. Nice.

Lastly, if you’re going for test results, don’t wear your favourite clothes, because you’ll likely never want to wear them again. These days, I always recommend wearing the same ImmeDressy for each and every medical visit. This allows more time for locating that appointment card AND there’s a greater chance that the doctor / nurse / therapist will instantly know who you are.

I have the distinct feeling that this just might be the first EVER article on patient dress code.

This column was translated by Lesley Gunn - whom I have never met, but will soon. We'll be meeting over buckets of water and the odd glass of wine, while I feed her dog huge amounts of chocolate.

Mail bij nieuw jurkie