28 Jan 2015

Handen

Deze column was ik vergeten - is al 6 jaar oud. Vandaag kwam ze weer opduiken, na een gesprek over Handen en over hoeveel je eigenlijk van je eigen handen, of die van je kind of je partner, houdt.

Handen. De meesten van ons hebben er twee. Tien vingers. En wat houden we van ze. Wat zien we ze vaak. Ze vertellen veel, je handen. Je hebt duidelijke handen, van die beetje vierkante, stevige handen. Ik ben dol op duidelijke handen. Je hebt washanden, beetje ruw, beetje droef soms. Je hebt deftige handen, beetje bleek en dan met een paar gouden ringen met iets van parelmoer.

Wist je dat er dus ook nog eens een fantastische, maar nog weinig bekende link is tussen je hersenen en je handen? Eentje die je niet maar zo bedenkt. Denk Pontius Pilatus. Denk doopritueel. Heb je ‘m al? Vooral voor twijfelende ondernemers van het grootste belang. Helemaal als je op een kruispunt in je onderneming staat, of als je nog moet starten. Stel je moet beslissen of je wel of niet naar bijvoorbeeld het ultieme, bovendien gratis, Marketing & Communicatie Congres van het jaar gaat. Maar je moet ook die bijna-opdracht nog binnenfietsen. En nog een column schrijven. En de Avondvierdaagse nog meelopen met je grut, ja de 10 km keer 4. Dan moet je kiezen.

University of Michigan zegt: beslis, was je handen en ‘move on’  Ze hebben het wetenschappelijk onderzocht. Stond eind mei in het toonaangevende tijdschrift Science. Mensen die een lastig besluit nemen en daarna meteen hun handen wassen, zijn veel tevredener over hun besluit, dan mensen die hun handen niet meteen wassen.

Het voorbeeld dat de wetenschappers gaven, was dit: je staat voor het vreselijke dilemma: weekend Rome of weekend Parijs. Je bedenkt de voor- en nadelen van beide snoepreisjes. Je kiest Parijs, want Parijs is zoveel leuker, cultureler, goedkoper, dichterbij. Whatever. En Rome is verder weg, hotel te duur, Italianen te macho, bedenk nog maar wat negatieve dingen. Parijs dus. Mensen die na die keuze niet meteen hun handen wassen, blijven in  hun hoofd die keuze voor Parijs verdedigen. Ze blijven langer malen. Mensen die hun handen wel meteen wassen, slaan dat getob over en zijn gewoon blij met Parijs. ‘They move on’ zal ik maar zeggen. Met het wassen van je handen, was je je negatieve overwegingen bij je Parijs vs Rome besluit weg. En je gaat zonder twijfel naar Parijs. Het gaat echt om het wassen met water en zeep. Het gaat niet om de afleiding door de activiteit ‘handen wassen’. Met water en zeep reinig je je geest van getob.

Ik heb de hele week voorafgaand aan deze column om de haverklap na een besluit, zoals dat Marketing & Communicatie dingetje waar ik dus niet heen ging, mijn handen gewassen. Heb geen seconde meer getwijfeld en heb die opdracht gescoord. Het werkt gewoon. Misschien wordt het een soort omgekeerd Pavlov-effect, maakt niet uit. Misschien is mijn brein nu geconditioneerd: twijfel – besluit – handen wassen – gaan met die handel – tevreden. Aan de andere kant: valt een 44-jaar oud brein nog te conditioneren? Vast niet. Maar dat brein valt nog prima te sturen. Daarom geloof ik in handen wassen. Elke dag komt er een besluit op je pad. Doorhakken die knoop, handen wassen en vooruit maar weer.

27 Jan 2015

Apple en het Ikea-effect

Bij een iPhone denk je dat je ultiem gebruiksgemak koopt. Intuitief, jaja. Beautiful, klopt. Amazing. Dat ook wel ja. Vooral als je een nieuwe koopt en moet upgraden van je 4 naar je 5 en je kind jouw 4 krijgt en dus alles van zijn 1 of 2 moet overtassen naar die 4 waar jij eerst alles van hebt moeten backuppen en overzetten en synchroniseren en waaaar is mijn password en oohnee simkaartje op maat knippen en oja klopt alles nog met m’n iPad want ik ga van een 3 naar een Air. En alles moet met kabeltjes via je laptop. Itunes, synchronisaties, reservekopieen, ander kabeltje, checken checken oops weer terug foto’s niet gelukt. Dat is dus helemaal niet intuitief. Het kost ons gemiddeld 2 uur per overzetrondje en dan zijn wij vrij handig met ICT en kabeltjes. Ik heb het er nu even niet over welke hindernisbaan je aflegt, als het frontje van je iphone kapoerewitz is.

Gebruiksvriendelijk? Ammeneus.

Ik weet nu waarom we toch EUR 600 voor zo’n iPhone neertellen. Het komt door het Ikea-effect, maar dan in ’t kwadraat. Komt-ie:
Het Ikea-effect is een marketing concept dat vast door mannen is bedacht*. Bij Ikea koop je iets dat je zelf in elkaar moet zetten, dat is namelijk goedkoper. Het neemt ook veel makkelijker mee he, 6 verschillende dozen tussen de 3 en de 30 kilo. Thuis ga je lekker uitpakken, mikt die kubieke meter karton in de schuur gaat er eens rustig voor zitten. Paar uur verder staat je badkamermeubeltje behoorlijk symmetrisch en behoorlijk stabiel in je badkamer. Zo, dat heb je toch maar weer voor elkaar. ’t Was even een gedoe, maar dan heb je ook wat. Als je dat meubeltje kant en klaar had gekocht, was je veel minder tevreden geweest. Dat is dus het Ikea-effect: als je mensen moeite laat doen om iets te krijgen, zijn ze er veel gelukkiger mee. Vette kans, dat je je eigenhandig in elkaar gezette beetje scheve badmeubeltje mooier vindt dan die kant en klare. Hoort ook bij het Ikea-effect. Bij Apple zit dat dus in startklaar maken van je nieuwe iPhone.

Maar het is nog erger: je eigen iPhone is ook de mooiste. Bewijs:

Je eigen iPhone is ook de mooiste. Heb je apps op je iPhone? Tuurlijk – is the pope catholic? En je eigen apps zijn handiger dan die van iemand anders, net als je eigen app-indeling op je scherm. Ikzelf heb bijvoorbeeld alle apps geordend in vakjes die ik dan Travel of Navigation of Japanese noem (dat laatste is opschepperij, geef ik toe). Maar ik heb wel echt een vakje Copywriting. Dus die van mij is echt veel mooier dan die van jou. Omdat ik zelf die vakjes heb zitten maken en je wilt niet weten hoe lang ik daar over heb gedaan. Dat heet vanaf nu het App-Effect. Dan ben je dat synchroniseren en die afspraak bij de Genius Desk in de Apple Store allang weer vergeten.
ps binnenkort ga ik eens analyseren wat je kunt zeggen over iemands persoonlijkheid, door alleen naar de indeling van zijn of haar apps te kijken.

*Moeders kennen het Ikea-effect al sinds moeders bestaan. Zij moeten namelijk giga hard werken om hun kind op de wereld te mogen zetten. En ik spreek uit 4x ervaring. Daarom houden moeders eeuwig van hun kind, alleen al vanwege die moeite. En daarom vinden ze hun eigen kind veel en veel aantrekkelijker dan dat van een ander. Dat weet ik nog van toen ik onze eigen kinderen van het kinderdagverblijf haalde. Die van ons waren verrukkelijk, ik vond het voor andere moeders bijna sneu dat ze met zo’n doorsnee-kind naar huis moesten. Inmiddels vind ik alle babies leuk, trouwens. Dus moeders herstellen ook weer van dat Ikea-effect, maar het kan maar zo weer de kop opsteken.

Mail bij nieuw jurkie